In februari 1997 ging ik voor het eerst echt op mezelf wonen. Mijn eerste echte eigen huis en daar hoorde een huisdier bij. In april maakte ik voor het eerst kennis met dit vrolijke wezentje. Van het hele nest kwam hij naar mij toe en stal mijn hart. Al snel kwam hij bij me wonen. Quibes moest zijn naam worden, want dat was hij: een kwibus.

Quib is op een flat geboren en heeft zijn eerste zeven jaar als binnenkat doorgebracht. Velen waren bang voor hem, want Quib was een blazer en als je niet deed wat hij wilde dan liet hij zijn nagels en tanden ook gelden. Ook het baasje heeft een eeuwig aandenken van hem gekregen. “Doe hem weg!” heb ik regelmatig moeten horen. Maar het was mijn kat, ik heb voor hem gekozen en dan moet je het ook waarmaken!

De omslag kwam toen wij hier kwamen wonen. De binnenkat werd eindelijk zichzelf: een buitenkat. Het blazen heeft ie nooit verleerd en de nagels bleven paraat, maar hij was veel rustiger. Zowaar kreeg hij fans.

Quib was mijn troostmaatje. Hij was daar toen mijn ouders gingen scheiden. Hij was er toen ik ziek werd. Hij was er….

Vorig jaar werd kanker bij hem geconstateerd. De operatie was deels succesvol. De eerste tumor was verwijderd, maar het zou snel terugkomen. De prognose was maximaal een jaar. Donderdag heb ik de beslissing genomen en gisteren moest ik hem laten gaan. Exact een jaar na de operatie is hij naar Bobby toegegaan, naar de eeuwige jachtvelden! Samen maken ze de boel onveilig.

Quibes, Quib, kriebeltje, het ga je goed….

Kort daarna zou meneer onder het mes gaan en pas bij de patholoog zou blijken of het ‘goede’ of ‘slechte’ kanker was. Ook dat nieuws was een domper. Het was al te ver uitgewaaierd. De kanker groeit met octopus achtige uitschieters over zijn lijfje. De prognose: maximaal een jaar.

Maar maximaal is zo’n rot woord, want het kan dus ook twee of drie maanden zijn. Ik heb dus heel vaak in de zenuwen gezeten. Een off-day van het beessie werd al vaak aangezien voor het naderende einde. Tot de volgende dag, dan mocht ik weer ademhalen. Het was nog niet zover.

Ik had verwacht dat 5 maart 2009 het laatste dierenfeestje voor Quibes zou zijn, maar vriend en vijand hoor je nou eenmaal te verbazen. The Tough Guy is er nog steeds, een jaar later. Vandaag vier ik zijn verjaardag. Dertien hele mooie jaren met de kleine tiran die de afgelopen jaren gelukkig totaal mellow (nou ja, een stuk rustiger in ieder geval) geworden is.

Het einde nadert. En snel ook! Dat weet ik elke dag als ik zijn buik inspecteer. Maar vandaag is niet de dag. Vandaag is het onverwacht feest.

Verantwoordelijk zijn kan leuk zijn, maar is het ook vaak niet. Dubbele gevoelens daarover. Neem nou dieren bijvoorbeeld. Je bent verantwoordelijk voor hun groei, voor hun voer, speelkwartiertjes. Maar ook voor de brokken die zij maken. De omgevallen bloempotten, toevallig van de mopperende buurman, de krassen op de buitendeur van je huurhuis die je kat heeft achtergelaten. Of de geluidoverlast van het blaffende hondje en misschien heb je zelfs een happend hondje.

Ik wil verder helemaal niet prekend worden. Zolang er geen mishandeling gaande is, zoeken alle betwetende baasjes het maar 'zelluf' uit. Het gaat mij meer over de verantwoordelijkheid die ik nu zelf voel.

De meeste lezers zijn al op de hoogte van het feit dat mijn Quib (de megakater) acht weken geleden is geopereerd aan een ernstig kankergezwel. Meneer loopt nog steeds rond met een modieuze bondjas. De hele buurt herkent hem tegenwoordig, nu hij zo weer rond dartelt buiten. Beestjes vangen, ruzie maken met zijn rivaal, hij doet het allemaal nog steeds.

Quib heeft weer een nieuwe bobbel. Is het een tumor? Of is het een weefselreactie van de operatie? Ik ben bang voor het eerste en hoop op het tweede. Mijn gedachten gaan nu naar: Wanneer hak ik de knoop door? Wanneer is het genoeg? De verantwoordelijkheid die ik niet wil nemen, maar helaas moet nemen. Ik weet dat als het moment daar is, dat ik hem zal herkennen. Maar op dit moment maakt de gedachte mij alleen al misselijk....

Ik kwam op verschillende websites op zoek naar nieuw nieuws. Ik ben altijd al hongerig naar nieuwsfeiten, maar bij dit soort gebeurtenissen nog net iets meer. Op RTL 4 werden de online uitzendingen, alsof het niets bijzonders was, vooruit gegaan door een reclame. Daar zit je normaal al niet op te wachten, maar nu helemaal niet.

Maar nog erger is het als het een ongepaste reclame is. SBS 6 had de volgende pagina op zijn website staan. Klik op de afbeelding om hem beter te bekijken en trek je conclusie. Ik denk dat je als nieuwssite toch rekening moet houden met dit soort onbedoelde effecten. Tenzij ze hopen dat mogelijke opvolgers van Karst Tates hierdoor worden ontmoedigd.... Die woonde hier trouwens nog geen 4km vandaan....

Totaal wat anders: Bij het knuffelen van die Quib van mij, voelde ik twee bobbels bij het begin van zijn litteken. Een grotere met een kleinere er tegenaan. Ik hoop toch zo dat dit niet het begin van het einde is, maar een neveneffect is van het oplossen van de onderhuidse hechtingen en een daarop reagerende spierlaag. De operatie is pas zeven weken geleden. Het viel me namelijk ook op dat een trekkende hechting opeens niet meer trok en een glad litteken liet zien. Het is echt te snel als de tumor nu al terug zou zijn.... Deze bulten moeten echt weer verdwijnen!

Ik word weer even herinnerd aan het feit dat tijd vliegt, sneller dan dat ik hem kan bijhouden...

Na een half uurtje netjes afwachten (met een stille Quib, want anders komt de DA misschien wel eerder ) was het tijd om gecontroleerd te worden. Aangezien de DA wist dat er dit keer zeker geen diazepammetje bij kwam kijken, had hij de assistentie al voor die tijd geregeld. Ook de handschoenen waren onderdeel van het tenue. En dat was maar goed ook. Quibs imago was dusdanig soft geworden de laatste weken, dat hij besloot dit maar even recht te zetten.

Met geblaas, bijten, krabben, grommen, en nog van dat meer, liet meneer weten dat hij geen katje was om zonder handschoenen aan te pakken. Drie van de vier personen in de onderzoekskamer gingen achteruit. Zo nu en dan kon de DA dichtbij genoeg komen om de wond te inspecteren. Gelukkig duurde dat niet lang.

Hij vond het erg jammer dat hij me vorige week al slecht nieuws had moeten brengen, want verder is de wond van Quib beter geheeld dan hij zelf had gehoopt. Een prognose is er echter nog niet, want de oncoloog had hij nog niet kunnen bereiken. Daar gaat hij me later nog over bellen. Aan de ene kant wil ik het weten, en aan de andere kant....

Het goede nieuws van vandaag is vooral van direct belang voor Quib. Hij mag weer naar buiten! Wel beperkt, want de jas die hij nu draagt is niet op alle momenten warm genoeg. Hij is vanmiddag om 16.00 uur  naar buiten gegaan en, met enkele minuten binnen tussendoor, pas om 21.00 uur binnen gekomen. En toen ging de deur op slot voor vandaag aangezien de nachtelijke temperaturen te laag zijn. Was hij net niet meer de hele nacht aan het miauwen.... Ik ben bang dat hij nu weer weet hoe het moet

UPDATE naar aanleiding gesprek tussen DA en oncoloog:
Ik heb de DA gesproken. Prognose is moeilijk te geven, maar hij had het over een jaar. Het is afhankelijk van hoe snel het achtergebleven weefsel gaat delen en hoe snel het deelde voor die tijd. Ik vroeg hem hoe groot het achtergeblevene deel van de tumor was. Dat stukje is microscopisch klein.

Natuurlijk is de tumor al een hele lange tijd aan het groeien geweest voordat ik hem ikon voelen. Ik moet het goed in de gaten houden. De tumor zal zeer waarschijnlijk weer naar buiten uitwijken en voelbaar zijn.

Als het een uitzaaiende tumor is, dan komt het vaak in de longen terecht. Ik moet dus ook goed opletten dat hij het niet benauwd gaat krijgen. Niet gezegd dat dit gaat gebeuren, want ze zaaien niet altijd uit.

Verder natuurlijk letten op de standaard dingen: verminderde eetlust, vermageren, vacht, enz....

Behandelopties (nou ja, opties...)
Bestralen: Dat kan alleen in Parijs, Wenen en Zurich. Vakantie is leuk, maar niet op die manier.
Chemo: 6 behandelingen, kans herstel 15-20%
Radicaal opereren: Nog meer spierweefsel weghalen, met veel kans op niet overleven operatie en pijn nadien. Ook dan kan het nog terugkomen.

We zijn het dus eens over de verdere stap: niet behandelen. Hij mag gewoon kat zijn voor de tijd die hij nu nog heeft. En misschien verbaast hij vriend en vijand, en is ie er nog langer.

Het baasje zat op hete kolen, want ik wist echt niet of ik wel een prognose wilde horen. Met mijn kattengeluk van tegenwoordig was ik bang dat ie 'een maandje' zou zeggen. We hopen dus op meer.

We leven met hoop en hoop doet leven.

Eindelijk gaat het weer goed met mijn rakker, dat dacht ik tenminste. Nadat afgelopen maandag na de controle zijn kap af mocht, was ik blij. Hij was weer een beetje zichzelf. De wond heelt goed. Hij had alleen wat vocht onder de wond, maar dat kan nog eenvoudig weg gaan. Dat hoop ik dan ook maar.

Toen werd het avond en Quib begon als een bezetene te slingeren. Ik heb 's nachts met hem zitten waken, want fatsoenlijk op vier poten staan was er niet bij. Ik was bang dat hij misschien een complicatie zou hebben en koorts had gekregen. Gelukkig zag ik de volgende ochtend wat verbetering en die zette door.

Quibje had een zware en langdurige reactie op diazepam wat ik hem had gegeven voor het transport naar de dierenarts (DA). Hij raakt namelijk zwaar in paniek. Het had 8 uur moeten werken, maar bij Quib begon het pas echt te werken na 12 uur en heeft daarna nog 24 uur doorgewerkt.

Ik was vandaag blij dat alles weer rustig was, zodat ook het baasje weer kon bijkomen van het slaapgebrek.

Totdat de DA belde. De uitslag  van het pathologielab is binnen. De tumor van Quib is niet in zijn geheel verwijderd. Op de snijvlakken was nog kwaadaardig weefsel te vinden. Het zit vergroeit in de buikspieren. De DA kon technisch ook niet meer weghalen. Zeer waarschijnlijk komt het dus snel terug.

De DA gaat met de oncoloog overleggen over de prognose en de mogelijkheden van behandeling.  Als dit buitenshuis moet gebeuren, dan is de beslissing snel genomen. Dan gun ik hem zijn laatste tijd zonder stress.....

Ik ben kapot door slaapgebrek en natuurlijk ook verdriet. Quib is mijn kattenkind en is bij mij gekomen toen ik voor het eerst echt op mezelf ging wonen. Twee weken geleden is hij 12 jaar geworden.

UPDATE donderdag 10.10 uur:
Ik schrok mezelf net het apezuur, de dierenarts belde. Ik mocht zelf bellen tussen 11 en 12 of alles goed was gegaan, dus als de DA eerder belt.....

Maar hij belde vanwege de bloeduitslagen. De nierwaarden waren ietsie verhoogd, maar niet schrikbarend. Quib moet alleen een extra infuusje tijdens de ingreep.

Hij is nog niet geholpen, dat gaat nu gebeuren. Ik mag nu pas na 12 uur bellen. Nog langer wachten...

Blijven duimen....

UPDATE donderdag 12.00 uur:

Net gebeld, maar hij is nog onder zeil. De operatie gaat goed, maar het duurt allemaal wat langer. Ik mag hem nu ook pas om 15.00 uur ophalen zodat ie goed wakker mee kan.

Van wat ik nu hoorde van de assistente zat de knobbel goed vast en had al enkele uitlopertjes. Da's natuurlijk niet goed nieuws. Er is een redelijk grote wond. Ieks!

Inmiddels was de DA nu aan het sluiten zoals dat heet. Tussen 13.00 en 13.30 uur mag ik nog een keer bellen, om het baasje gerust te stellen.

Blijven duimen....

UPDATE donderdag 13.21 uur:
Hij is aan het bijkomen van de narcose. Wel is ie al in paniek geweest dankzij de kap... Dat vind ie echt maar niks.

Om 15 uur sta ik voor de deur!

Pfiewwwww

UPDATE donderdag 16.30 uur:
Quib is zwaar zielig. Hij bromt en is boos op de kap. En alle reden toe. Hij heeft een incisie van 20 tot 25 cm. Da's zo'n beetje over zijn halve lijfje. De DA zei dat het echt heftig was. Er waren uitlopers in de tumor naar de omringende huid, maar ook naar een deel van de spieren die daaronder liggen.

Voor de controle maandag heb ik diazepam gekregen om hem wat rustiger te maken voor en tijdens transport, want hij is zwaar gestresst. Hij is onderhuids gehecht, dus die hoeven niet verwijderd te worden. Als het er maandag goed uit ziet, mag na de controle de kap af. (lijkt mij heel snel als ik hem nu zo zie)

Ik vrees het ergste voor de toekomst. Over een week weet ik het pas zeker, maar ik heb er een slecht gevoel bij. We hopen op een fibroom (goedaardig), maar het zal gezien de uitlopers waarschijnlijk de kwaadaardige versie zijn. Dan hoor ik ook of ze alles hebben kunnen weghalen. De kans dat het terug komt is dan groot.

Hij ligt nu tussen het bed en de verwarming bij te komen. Ik ben al blij als ie zich een beetje rustig houd.

Eerst het weekend maar doorkomen....

Griezelige foto, je bent gewaarschuwd

UPDATE donderdag 21.00 uur:
Quib heeft zojuist een half portie speciaal eten op en daarna zijn waterbak bijna helemaal leeggedronken. Later vanavond krijgt ie de andere helft.

Ik mocht ook even aan zijn koppie kriebelen en er brak me toch een geknor los, alsof ie het de hele dag had opgehouden. Drie seconden nadat ik daarmee ophield begon ie weer te grommen, maar heel duidelijk tegen de kap.

Hij lijkt weer een petit peu meer op zichzelf

UPDATE vrijdag:
Vannacht heeft ie ook geplast, dus weer een horde genomen.

Nu alleen nog het opgedroogde bloed bij de wond mogen verwijderen, maar dat staat ie helaas niet toe. Aan zijn buik zitten is ie trouwens nooit een fan van geweest.

Als alles goed blijft gaan mag maandag de kap af en mag ie zelf gaan poetsen.

UPDATE zondag:
Met Quib gaat het beter. De hele avond heeft ie gisteren voor de deur staan miauwen. Met kale zijkant, kale poot en modieuze kap wilde hij graag wat frisse lucht opsnuiven. En dat zou ik horen. Natuurlijk kreeg hij niet zijn zin. Uiteindelijk gaf ie het op en ging richting die verfoeide kattenbak om daar zijn eerste grote boodschap na de operatie te deponeren. Baasje was weer blij.

Daarna besloot hij zich te gaan wassen. Hij had lak aan de kap. Net alsof dat ding niet om zijn kop zat, heeft hij zijn hele lijfje gewassen. Naast een klein stukje bibs en het puntje van zijn staart is in ieder geval de kap nu superschoon aan de binnenkant.

Hopelijk mag morgen na de controle de kap af. Dat maakt het voor hem stukken makkelijker.

UPDATE maandag:
Quib is door de DA gecontroleerd en hij mag zijn kappie straks af!! De wond ziet er nog beter dan verwacht uit, aldus de DA. Als ie weer in bijgekomen van het bezoek mag ik hem verlossen.

Hij had bij zijn buik wel wat vocht onder zijn huid zitten, dus volgende week mag ie nog een keertje langskomen. Hopelijk is het vocht dan uit zichzelf verdwenen, want anders moet er een drain geplaatst worden en daar hebben we allebei geen zin in!  :roll:

In ieder geval krijgt Quib volgende week wel een valiumpje extra, want één tablet bleek toch iets te weinig te zijn. Hij raakte wederom in paniek in zijn hok. Ik heb de rakker nog nooit zo zien trillen van angst op de tafel van de DA. Na zijn oude hok al aan diggelen te hebben geholpen, dreigde hij ook uit zijn nieuwe hok uit te breken.

Volgende week krijg ik dan ook de resultaten van het lab te horen.