Nou ja, bijna een maand later. De rakkers houden je bezig. Socks heeft daarvoor zijn eigen methode ontwikkeld. Een ontstoken wondje waar het eind maar niet van in zicht kwam en tot twee dierenartsbezoeken nodig waren. Inmiddels is het wondje na een maand eindelijk dicht. Maar de nabehandeling is nog steeds lopende. Een antibiotica kuur en smeren met cortisonen bleek niet genoeg te zijn. Gelukkig werkte het paardenmiddel prednison wel!
Inmiddels is onze familie ook uitgebreid met een nieuw familielid. Broertje heeft een nieuwe blindengeleidehond, Floor. Echt een schat van een beest. Wel een stuk ondeugender als haar voorganger, maar het is natuurlijk een jonge hond. Floor heeft inmiddels ook de ukken ontmoet. De ontmoeting verliep voorspoedig al is dat waarschijnlijk niet de mening van alle partijen. Stiekem denken de tweepotigen dat het van Floor niet had gehoeven. Zij wilde zichzelf het liefste wegtoveren. De ukkenpukken vonden haar daarentegen best wel interessant.
Vaak zijn katten al volledig zindelijk als ze bij hun nieuwe baasje komen. Daar zorgt de natuur helemaal vanzelf voor, in de vorm van mama-poes. Nou waren er, voordat je mannekes hier kwamen, al tekenen dat ik wat haperingen kon verwachten. Ik kreeg te horen dat vooral Socks de hoekjes van de kamer niet met rust liet en daar plasjes achterliet. En vlak voordat ze kwamen, kreeg ik die verhalen ook te horen over Freckles.
Dán verwacht je een ‘fijne’ start. Gewapend met diverse opties zijn we de problemen te lijf gegaan. In het moederpoeshuis kregen de rakkers houtkorrels. Onder het mom van ‘wat ze gewend zijn’ houden, kregen ze dat hier in eerste instantie ook. Quib gebruikte ze ook, dus ik had ze nog in huis. Maar onder het mom van ‘kittens houden van fijne korrels’ had ik ook een tweede bak met een alternatief: echte Catsan. Die korreltjes zijn klein en mooi rond, wat het graven voor minipootjes wat prettiger maakt.
De eerste twee dagen gingen de mannen voor het bekende hout, maar al snel ging de voorkeur naar de korrels. Vooral voor de grote boodschap. Het begraaft nou eenmaal lekkerder met kleine korreltjes. Al was dat begraven zelf nog een uitdaging voor de kereltjes. Het graven snapten ze wel, maar dat begraven inhoudt dat er een laagje over de boodschap heen gaat, dat was nog een beetje moeilijk. Inmiddels hebben ze dat wel helemaal door! Op de houtkorrels werd nog wel geplast.
Op de eerste dag vond ik nog een plasje in de reismand. Maar ja, het was dan ook een stressvolle dag geweest en dan gebeuren er wel eens kleine ongelukjes. Het werd ze natuurlijk vergeven. Daarna leek alles goed te gaan. Tot opeens twee weken later weer ‘ongelukjes’ gebeurde. Socks had het mandje te grazen genomen, er zat een natte plek in. Nou ja, dacht ik, wasmachines draaien bijna vanzelf. Maar een paar uur later vond ik op de mat een nat plekje… Shit! Binnen de kortste keren was een weer schone mand voor de tweede keer het doelwit. Tijd voor actie!
Ik had eerder willen schrijven, maar wat gaat er een tijd in die ukken zitten. Als je er één hebt, heb je ook rust als er geslapen wordt. Hier geldt dat alleen als beiden hun oogjes dicht hebben. Maar er is er altijd één die later gaat pitten en één die eerder wakker wordt. Tussen het schrijven door ben ik aan het het “eeh”, “nee”, en nog meer van dat soort kreten aan het uitstoten.
Een paar uur geleden nog even een klein ongelukje gehad met Socks (wie anders) die met zijn teentje klem is komen te zitten in de stoelpoot. Hij heeft nu een dikke teen. Maar hij lijkt er erg weinig last van te hebben. Hij rent en springt er nog op los. Inmiddels heeft hij namelijk ook al met zijn poot in de achterkant van de koelkast vastgezeten, dusdanig iets uitgehaald dat zijn halsband tot grote paniek leidde en zo nog wat dingetjes.
Freckles is veel rustiger, of pakt alles slimmer aan, dat is ook een optie. Inmiddels is Freckje helemaal hersteld van zijn buikloop. Hij is en zal de kleinste blijven, maar dat heeft niets te maken met zijn probleempje van een paar weken geleden. Freckles is wel stukken knuffeliger geworden. Hij kijkt de kat uit de boom, maar ik heb zijn vertrouwen inmiddels gewonnen. Hij zit nu vaak als eerste op schoot. En als zijn broer er ligt, dan is hij er snel bij.
Socks en Freckles vermaken zich hier opperbest. Ze wennen supersnel aan nieuwe geluiden en hun nieuwe omgeving. Tot nu toe wist alleen het geluid van de blender ze onder de kast te jagen. En spinnen dat ze kunnen! Freckles wilde de eerste twee dagen niet spinnen, wat denk je wel! Maar nu spint hij net zo hard met broertje Socks mee. Gisteren voor het slapen gaan zelfs in koor! En ik kan je vertellen dat dát een ultiem geluid is!
De ukkepukken hadden ook een kadootje voor me meegenomen, nestvlooitjes. Maandag hebben ze dus ook kennis gemaakt met vlooiendruppeltjes. En het lijkt erop dat het probleem daarmee een stuk minder is geworden. Vond ik er maandag nog 5, gisteren niet één. Ik zal ze zo nog eens kammen en kijken of het probleem tot het verleden behoort.
Wat zeker tot het verleden behoort is het onzindelijk zijn. Ik heb welgeteld één plasje gevonden en dat was op maandag. Nu gaan ze braaf op de bak. De bak met Catsan is inmiddels favoriet geworden, want dat graaft toch een stuk lekkerder dan de houtkorrels. Al wordt die bak ook nog gebruikt en dan vooral om te plassen.
Freckles is een tikkie aan de dunne. Ik weet niet hoelang dit al speelt. Ik geef hetzelfde voer als wat hij eerder kreeg. Maar misschien ligt het aan de Whiskas natvoer. Daarom wordt er vanaf vandaag geen natvoer meer gegeven en schakelen we langzaam over naar een ander merk droge brokjes. Hij is gelukkig wel heel actief, drinkt en eet genoeg, is zeker niet uitgedroogd en oogt net zo happy als zijn grote broer.
En dan hebben we de foto’s nog:
Met het baasje gaat alles trouwens erg goed. Ze is alleen een beetje moe, maar hoe zou dat nou komen?
Ze zijn er! Mijn nieuwe ukkepukken! Heerlijk, al heb ik echt alleen een beetje rust als die twee tegelijkertijd in slaap gevallen zijn. Maar wat zijn het een moppies.
Ze eten en drinken gelukkig goed. Wel wat minder dan voorgeschreven wordt op alle verpakkingen, maar er wordt gegeten! Na het eten gaan ze heel netjes zelf naar de kattenbak om daar het één en ander te droppen. Hier mogen ze zelfs kiezen, houtkorrels of Catsan korreltjes. Gisteren wilde ze van de Catsan nog niets weten. Erger nog Socks heeft er in liggen slapen! Maar vandaag hebben ze die bak ook ontdekt als niet-slaapplek!
Het stel heeft gisteren 10 minuten nodig gehad om hun nieuwe huis te verkennen en toen gingen de remmen los!!! Om kwart over 11 ‘s avonds kwamen we hier aan en pas om half drie ging het stel slapen! Aangezien er aan de zindelijkheid getwijfeld werd, ben ik er vannacht bij gebleven. Mijn bank ligt gelukkig heerlijk. Zij slapen, ik slapen. En vanochtend werd ik wakker met twee poekies bij mijn benen. Ze zijn daar gisteren niet begonnen!
Na die ochtend wake-up (om 5 uur…. ) en een uurtje spelen, mocht ik verder slapen. En werd ik om half 11 gewekt door Freckles die voor mijn neus op de bank sprong. Wel leuk, ik doe mijn ogen open en ik zie twee grote kijkers!
Nu zijn ze weer even afgedwaald naar dromenland en heb ik even tijd voor mezelf, een logje en even iets te eten maken….
Ik ben weer even in Zwolle geweest. Op zondag was mijn ‘kleine’ vriend jarig en vierde alweer zijn 13de verjaardag. Nu was ik daar en dan is het natuurlijk ook een ideaal moment om mijn andere kleine vriendjes te bezoeken.
De ukkepukken groeien als kool! Afgelopen maandag waren ze alweer 36 dagen oud! Het was tijd voor de tweede ontwormronde, want we willen ze natuurlijk wel helemaal gezond houden! Met fotocamera in de aanslag ben ik dus weer even op bezoek geweest bij Milous en de schatjes!
Nog tweeenhalve week en dan mogen ze weg bij hun moeder. Ik moet dus nog heel even volhouden! En mijn huis ‘kittenproof’ maken!
Het gaat goed met de kruimeltjes, ze groeien als kool. De afgelopen weken zijn ze beweeglijker geworden en ze beginnen nu met het ontdekken van de grote wereld buiten hun nestje. En natuurlijk spelen, spelen en nog eens spelen, om vervolgens te slapen om later weer te kunnen spelen, spelen en nog eens spelen.
Deze week staat ook in het teken van het ontdekken van vast voedsel. Een heerlijk prutje van ukkepukkenmelk en ukkenpukkenvoer, wat eruit ziet als… ja, een betere omschrijving weet ik eigenlijk niet…. kots, zal hun eerste maaltje worden. Waarschijnlijk gaan ze er met hun neus vol in
Hopelijk zijn er dan ook foto’s van!
Nog 25 dagen moeten ze bij mamapoes Milous blijven, maar daarna….
Na een geweldig Lemele weekend met veel plezier en een voor mijn doen absoluut geweldige fysieke zondag (mijn lijf was even in de war en dacht dat er niets aan de hand was! ) begon mijn dinsdag toch beduidend minder. In plaats van uitgerust wakker worden na zo’n heftig weekend, stapte ik vroeg en duf uit mijn bed om de vergeten kachel als nog een slinger richting koude te geven. Ik stond op…. en lag weer. Dit keer op de grond. Een iets minder strak plan om de dag mee te beginnen.
In de loop van de middag ging de telefoon. “Ik ben in Arnhem, vind je het leuk als ik een bakkie kom doen?” En niet veel later was mijn vriendinnetje daar. En nog tijdens het eerste bakkie kwam daar een brilliant idee: “Ga je mee naar Zwolle, kan je daar een paar dagen bijkomen én KATJES KIJKEN!”
Nog heel even getwijfeld vanwege het tafereel van die ochtend, maar die lekkere bekjes lonkte toch wel net iets harder. En voordat mijn dinnetje ‘boos’ wordt, ik kon dan ook haar huisje eindelijk zien en zoals altijd even gezellig bijbeppen zoals alleen beste vriendinnen dat kunnen.
Morgen moet ik nog 6 weken geduld hebben voordat mijn ukkepukken naar mij toe mogen, maar na ze gezien te hebben ben ik aan het twijfelen geslagen. Niet of ik ze wil hebben of niet, maar of het wachten nu moeilijker of makkelijker is geworden.
Een nieuw mandje voor de twee rakkers staat in ieder geval al klaar. Evenals een bijna nieuwe krabpaal. die heeft Quib nog heel even mogen gebruiken. Nog 6 weekjes dus om het huis terrorklaar te maken
Nadat Quib vertrok naar de eeuwige jachtvelden had ik met mezelf afgesproken dat ik pas half mei zou gaan zoeken naar één of meer nieuwe huisgenootjes. Ondertussen natuurlijk wel nagedacht over wat ik exact wilde en al snel besloten dat ik altijd twee rakkertjes wilde hebben. En wat is nou leuker dan twee broertjes, zusjes of een combi daarvan.
Natuurlijk is een combi wel wat lastiger, niet onmogelijk, maar wel wat lastiger. Want voor je het weet heb je nog meer katjes. En zo geschiedde in dit geval. Niet in mijn huis, maar ergens anders.
Ik kreeg een week geleden een telefoontje van een vriendin dat zij wist dat iemand een zwangere kat had. De kleintjes zouden waarschijnlijk tussen ‘nu en twee weken’ komen. En op Moederdag, 9 mei 2010, werd de poes een moederpoes. Drie schattige kattenkindertjes waren het resultaat.
Nog even spanning, want het geslacht van de ieniemienie versies was nog niet bekend. Tot gisteren, één meisje en twee jongens. De kereltjes komen over een paar weekjes hopelijk bij mij wonen. Het meisje krijgt waarschijnlijk een plekje bij mijn vriendin en haar zoon.
Nu zijn ze vier dagen oud en gisteren zagen ze er zo uit:
Als je daar nou niet verliefd op wordt?
Ik hoop met een week of vier te kunnen gaan kijken en met een week of acht hoop ik dat ze hier in huis rond rennen en de boel onveilig maken!
Nou ja, bijna een maand later. De rakkers houden je bezig. Socks heeft daarvoor zijn eigen methode ontwikkeld. Een ontstoken wondje waar het eind maar niet van in zicht kwam en tot twee dierenartsbezoeken nodig waren. Inmiddels is het wondje na een maand eindelijk dicht. Maar de nabehandeling is nog steeds lopende. Een antibiotica kuur en smeren met cortisonen bleek niet genoeg te zijn. Gelukkig werkte het paardenmiddel prednison wel!
) en een uurtje spelen, mocht ik verder slapen. En werd ik om half 11 gewekt door Freckles die voor mijn neus op de bank sprong. Wel leuk, ik doe mijn ogen open en ik zie twee grote kijkers!
) begon mijn dinsdag toch beduidend minder. In plaats van uitgerust wakker worden na zo’n heftig weekend, stapte ik vroeg en duf uit mijn bed om de vergeten kachel als nog een slinger richting koude te geven. Ik stond op…. en lag weer. Dit keer op de grond. Een iets minder strak plan om de dag mee te beginnen.
