Natuurlijk is een combi wel wat lastiger, niet onmogelijk, maar wel wat lastiger. Want voor je het weet heb je nog meer katjes. En zo geschiedde in dit geval. Niet in mijn huis, maar ergens anders.

Ik kreeg een week geleden een telefoontje van een vriendin dat zij wist dat iemand een zwangere kat had. De kleintjes zouden waarschijnlijk tussen ‘nu en twee weken’ komen. En op Moederdag, 9 mei 2010, werd de poes een moederpoes. Drie schattige kattenkindertjes waren het resultaat.

Nog even spanning, want het geslacht van de ieniemienie versies was nog niet bekend. Tot gisteren, één meisje en twee jongens. De kereltjes komen over een paar weekjes hopelijk bij mij wonen. Het meisje krijgt waarschijnlijk een plekje bij mijn vriendin en haar zoon.

Nu zijn ze vier dagen oud en gisteren zagen ze er zo uit:

Als je daar nou niet verliefd op wordt?

Ik hoop met een week of vier te kunnen gaan kijken en met een week of acht hoop ik dat ze hier in huis rond rennen en de boel onveilig maken!

In februari 1997 ging ik voor het eerst echt op mezelf wonen. Mijn eerste echte eigen huis en daar hoorde een huisdier bij. In april maakte ik voor het eerst kennis met dit vrolijke wezentje. Van het hele nest kwam hij naar mij toe en stal mijn hart. Al snel kwam hij bij me wonen. Quibes moest zijn naam worden, want dat was hij: een kwibus.

Quib is op een flat geboren en heeft zijn eerste zeven jaar als binnenkat doorgebracht. Velen waren bang voor hem, want Quib was een blazer en als je niet deed wat hij wilde dan liet hij zijn nagels en tanden ook gelden. Ook het baasje heeft een eeuwig aandenken van hem gekregen. “Doe hem weg!” heb ik regelmatig moeten horen. Maar het was mijn kat, ik heb voor hem gekozen en dan moet je het ook waarmaken!

De omslag kwam toen wij hier kwamen wonen. De binnenkat werd eindelijk zichzelf: een buitenkat. Het blazen heeft ie nooit verleerd en de nagels bleven paraat, maar hij was veel rustiger. Zowaar kreeg hij fans.

Quib was mijn troostmaatje. Hij was daar toen mijn ouders gingen scheiden. Hij was er toen ik ziek werd. Hij was er….

Vorig jaar werd kanker bij hem geconstateerd. De operatie was deels succesvol. De eerste tumor was verwijderd, maar het zou snel terugkomen. De prognose was maximaal een jaar. Donderdag heb ik de beslissing genomen en gisteren moest ik hem laten gaan. Exact een jaar na de operatie is hij naar Bobby toegegaan, naar de eeuwige jachtvelden! Samen maken ze de boel onveilig.

Quibes, Quib, kriebeltje, het ga je goed….

Kort daarna zou meneer onder het mes gaan en pas bij de patholoog zou blijken of het ‘goede’ of ‘slechte’ kanker was. Ook dat nieuws was een domper. Het was al te ver uitgewaaierd. De kanker groeit met octopus achtige uitschieters over zijn lijfje. De prognose: maximaal een jaar.

Maar maximaal is zo’n rot woord, want het kan dus ook twee of drie maanden zijn. Ik heb dus heel vaak in de zenuwen gezeten. Een off-day van het beessie werd al vaak aangezien voor het naderende einde. Tot de volgende dag, dan mocht ik weer ademhalen. Het was nog niet zover.

Ik had verwacht dat 5 maart 2009 het laatste dierenfeestje voor Quibes zou zijn, maar vriend en vijand hoor je nou eenmaal te verbazen. The Tough Guy is er nog steeds, een jaar later. Vandaag vier ik zijn verjaardag. Dertien hele mooie jaren met de kleine tiran die de afgelopen jaren gelukkig totaal mellow (nou ja, een stuk rustiger in ieder geval) geworden is.

Het einde nadert. En snel ook! Dat weet ik elke dag als ik zijn buik inspecteer. Maar vandaag is niet de dag. Vandaag is het onverwacht feest.

2010 Is van start gegaan, een nieuw jaar met nieuwe plannen, nieuwe wensen, dingen die op stapel staan, maar we niet willen ervaren enzovoort enzovoort. Kortom we rapen onszelf weer op en met goede moed beginnen we aan wat komen gaat.

Een prachtige zin om een nieuw log mee te beginnen, al heb ik zelf maar weinig plannen. Ik zit vol met wensen, maar ook daar zal ik niemand mee vermoeien. Het zijn er namelijk erg veel en alleen daarmee kan ik al een log vullen. Van bloemen in mijn tuin tot gezelligheid, van weinig MS-ellende tot ‘world peace’.

Het begin van het nieuwe jaar betekent ook de start van de zomer…. Ja je leest het goed, de zomer. Terwijl de sneeuwvlokjes naar beneden dwarrelen, tenminste dat deden ze een uurtje geleden, gaan mijn gedachten weer naar de langzaam langer wordende dagen. De deuren die over niet al te lange tijd weer even lekker open kunnen zonder dat je het gevoel hebt dat je vingers eraf vallen en je voor de …. zijn …. stookt. De geur van nieuwe dagen die dan weer naar binnen kan. Nee, nog even en dan begint de natuur weer te ontluiken, de dierenwereld kan weer op zoek naar voedsel en komt in beweging.

Het enige waar ik absoluut geen zin in heb in 2010 is voorgoed afscheid nemen. En dat zal ik moeten doen, van mijn dierenvriendje. Ik had nooit durven hopen dat Quib 2010 nog zou halen, maar hij heeft zijn omgeving verbaasd doen staan. Nu maar hopen dat hij nog een paar weken, misschien een paar maanden mag genieten. Graag zonder sneeuw, want dat vind ie maar koud aan de pootjes

De blaadjes verkleuren in de meest intense kleuren. Van zomers groen naar herfstgeel tot dieprood. Sommige struiken laten zich nu pas in hun pracht zien, om te garanderen dat zij volgend jaar ook op nieuwe plekjes te vinden zijn. Zij lokken de vogels met hun mooiste bessen.

Het waterschap werkt ook mee. Het riet wat mijn uitzicht verstoorde is weer weggehaald en ik heb weer vrij zicht op de watervogels in de vijver voor de deur. De eendjes en meerkoetjes maken dankbaar gebruik van de achtergebleven stengels in het water op zoek naar onverwachte lekkernijen. En ook de meeuwen zitten weer op hun uitkijkposten. Op elke lantaarnpaal één. Wachtend op die ene boterham die vanuit de flat in het water beland.

De zonnige dagen worden schaarser, maar ik maak er gebruik van. En ik niet alleen. Quib wil ook gelijk naar buiten als het weer zich weer een dagje hersteld. Met die regenbuien zit meneer buiten in zijn schuilhok. Hij wil perse buiten zijn, maar houdt niet bepaald van nattigheid.

Genieten van de mooie momenten dus, ook al krijg je de rest er gratis bij

Tussendoor de was ben ik maar een filmpje gaan kijken en op het programma stond vandaag:
The Proposal
Komedie / Romantiek
met Sandra Bullock, Ryan Reynolds en Mary Steenburgen

De invloedrijke redactrice Margaret dreigt uitgezet te worden naar haar vaderland Canada. Om dit te voorkomen dwingt ze haar niets vermoedende en komische assistent Andrew om zich met haar te verloven, terwijl ze hem al jarenlang het leven zuur maakt. Hij gaat akkoord met de verloving maar tegen een paar persoonlijke voorwaarden. Het onwaarschijnlijke stel reist af naar Alaska om de eigenzinnige familie van Andrew te ontmoeten. Het zelfbeheerste stadsmeisje komt dan in de ene komische situatie na de andere terecht, waarin ze zich als een vis op het droge voelt. Met een onvoorbereid huwelijk in het vooruitzicht en de vreemdelingenautoriteiten op de hielen, beloven Margaret en Andrew met enige aarzeling zich aan het plan te houden. Ongeacht de angstvallige gevolgen...

Trailer

O ja, en Quib heb ik tussendoor natuurlijk lekker geknuffeld en extra verwend op deze, voor hem hoogstwaarschijnlijk laatste, dierendag!

Met Quib? Altijd. Nog steeds zorgen over de immer groter wordende tumor, die maar geen halt toe te roepen valt.

Met Laura? Zeilster Laura. Absoluut. Want mijn broer en één van zijn vrienden hebben samen een nummer opgenomen, een parodie met als onderwerp Laura. En één keer raden welke muziek ze daarvoor gekozen hebben.

Luister er hier naar!!!

Verantwoordelijk zijn kan leuk zijn, maar is het ook vaak niet. Dubbele gevoelens daarover. Neem nou dieren bijvoorbeeld. Je bent verantwoordelijk voor hun groei, voor hun voer, speelkwartiertjes. Maar ook voor de brokken die zij maken. De omgevallen bloempotten, toevallig van de mopperende buurman, de krassen op de buitendeur van je huurhuis die je kat heeft achtergelaten. Of de geluidoverlast van het blaffende hondje en misschien heb je zelfs een happend hondje.

Ik wil verder helemaal niet prekend worden. Zolang er geen mishandeling gaande is, zoeken alle betwetende baasjes het maar 'zelluf' uit. Het gaat mij meer over de verantwoordelijkheid die ik nu zelf voel.

De meeste lezers zijn al op de hoogte van het feit dat mijn Quib (de megakater) acht weken geleden is geopereerd aan een ernstig kankergezwel. Meneer loopt nog steeds rond met een modieuze bondjas. De hele buurt herkent hem tegenwoordig, nu hij zo weer rond dartelt buiten. Beestjes vangen, ruzie maken met zijn rivaal, hij doet het allemaal nog steeds.

Quib heeft weer een nieuwe bobbel. Is het een tumor? Of is het een weefselreactie van de operatie? Ik ben bang voor het eerste en hoop op het tweede. Mijn gedachten gaan nu naar: Wanneer hak ik de knoop door? Wanneer is het genoeg? De verantwoordelijkheid die ik niet wil nemen, maar helaas moet nemen. Ik weet dat als het moment daar is, dat ik hem zal herkennen. Maar op dit moment maakt de gedachte mij alleen al misselijk....

Ik kwam op verschillende websites op zoek naar nieuw nieuws. Ik ben altijd al hongerig naar nieuwsfeiten, maar bij dit soort gebeurtenissen nog net iets meer. Op RTL 4 werden de online uitzendingen, alsof het niets bijzonders was, vooruit gegaan door een reclame. Daar zit je normaal al niet op te wachten, maar nu helemaal niet.

Maar nog erger is het als het een ongepaste reclame is. SBS 6 had de volgende pagina op zijn website staan. Klik op de afbeelding om hem beter te bekijken en trek je conclusie. Ik denk dat je als nieuwssite toch rekening moet houden met dit soort onbedoelde effecten. Tenzij ze hopen dat mogelijke opvolgers van Karst Tates hierdoor worden ontmoedigd.... Die woonde hier trouwens nog geen 4km vandaan....

Totaal wat anders: Bij het knuffelen van die Quib van mij, voelde ik twee bobbels bij het begin van zijn litteken. Een grotere met een kleinere er tegenaan. Ik hoop toch zo dat dit niet het begin van het einde is, maar een neveneffect is van het oplossen van de onderhuidse hechtingen en een daarop reagerende spierlaag. De operatie is pas zeven weken geleden. Het viel me namelijk ook op dat een trekkende hechting opeens niet meer trok en een glad litteken liet zien. Het is echt te snel als de tumor nu al terug zou zijn.... Deze bulten moeten echt weer verdwijnen!

Ik word weer even herinnerd aan het feit dat tijd vliegt, sneller dan dat ik hem kan bijhouden...