Op tijd vertrokken gelukkig, want alle stoplichten hadden we dit keer tegen en dat zijn er nog al wat (vooral in Nijmegen) We kwamen toch nog op tijd aan. Precies op tijd. Gelukkig liep dokter Z. vijf minuutjes uit, konden we toch nog snel een bakkie koffie pakken. Dat was het ook, want we zaten net in de wachtruimte toen ik aan de beurt was.

Met koffie en al zijn we de spreekkamer ingegaan. Ik had al een handje gegeven, maar mijn moeder nog niet, die had twee bakkies koffie in haar handen. Wat haar het eerste opviel is dat de vloer zo mooi glom. Waar een mens al niet op let. Dokter Z. was nog netjes aan het wachten tot hij haar eindelijk een hand kon geven. Maar dat had ze even niet door. Zag er vanuit mijn perspectief behoorlijk lachwekkend uit.

Eenmaal de sociale formaliteiten achter de rug, begon het gesprek. Ik had wat puntjes bij elkaar gesprokkeld, want ik mag op dit moment eigenlijk niet klagen. Mijn grootste probleem op dit moment is een overbelaste kaak na een tandartsbezoek. Doet zeer, maar is geen MS-probleem, dus kan hij niet fixen.

Vervelende beentjes, die heb ik nog wel eens. En ook kan ik 's ochtends moeilijker op gang komen door een stijve spieren. Daarvoor mag ik van één van mijn medicijnen een tabletje meer gaan gebruiken.

En dat was het ook weer. Ik tevreden, hij tevreden. Over een half jaar mag ik weer op 'audiëntie'. Alleen konden ze deze afspraak niet maken omdat ze het internet niet konden gebruiken. Storing....