Dán verwacht je een ‘fijne’ start. Gewapend met diverse opties zijn we de problemen te lijf gegaan. In het moederpoeshuis kregen de rakkers houtkorrels. Onder het mom van ‘wat ze gewend zijn’ houden, kregen ze dat hier in eerste instantie ook. Quib gebruikte ze ook, dus ik had ze nog in huis. Maar onder het mom van ‘kittens houden van fijne korrels’ had ik ook een tweede bak met een alternatief: echte Catsan. Die korreltjes zijn klein en mooi rond, wat het graven voor minipootjes wat prettiger maakt.

De eerste twee dagen gingen de mannen voor het bekende hout, maar al snel ging de voorkeur naar de korrels. Vooral voor de grote boodschap. Het begraaft nou eenmaal lekkerder met kleine korreltjes. Al was dat begraven zelf nog een uitdaging voor de kereltjes. Het graven snapten ze wel, maar dat begraven inhoudt dat er een laagje over de boodschap heen gaat, dat was nog een beetje moeilijk. Inmiddels hebben ze dat wel helemaal door! Op de houtkorrels werd nog wel geplast.

Op de eerste dag vond ik nog een plasje in de reismand. Maar ja, het was dan ook een stressvolle dag geweest en dan gebeuren er wel eens kleine ongelukjes. Het werd ze natuurlijk vergeven. Daarna leek alles goed te gaan. Tot opeens twee weken later weer ‘ongelukjes’ gebeurde. Socks had het mandje te grazen genomen, er zat een natte plek in. Nou ja, dacht ik, wasmachines draaien bijna vanzelf. Maar een paar uur later vond ik op de mat een nat plekje… Shit! Binnen de kortste keren was een weer schone mand voor de tweede keer het doelwit. Tijd voor actie!

Ik heb de bakken maar eens geïnspecteerd en kwam toen snel tot de conclusie dat de mannen de houtkorrels helemaal niets meer deden. Ik heb de bakken allebei gevuld met Catsan en het probleem is opgelost. Als sneeuw voor de zon.

We zijn inmiddels weer twee weken verder en nu werd het tijd voor de volgende uitdaging. Toen de ukken hier kwamen zijn ze begonnen met dakloze bakken. Binnen twee dagen stond ook de bovenkant erop (dat hadden ze in hun moederpoeshuis ook al) Maar na een paar weken wil ik ook de deurtjes er in hebben. De ukken graven namelijk ook over de rand heen en da’s leuk voor de kruimeldief als die betaald zou worden. Poging 1 en 2 heb ik snel stopgezet. Socks had nergens problemen mee, maar Freckles durfde niet te duwen tegen het deurtje of had er de power nog niet voor. Voordoen leverde alleen een beteuterde blik op. Gisteren is poging 3 met goed gevolg verlopen. Meneer is groter en sterker en kon het dit keer wel! Na deurtje 1 overwonnen te hebben, is vandaag ook deurtje 2 in het gat gegaan. En ook die bak hebben de heren bezocht.

Enige minpunt… Het is ook erg leuk spelen met zo’n deurtje… Naast hengelen naar je broer, is hengelen naar korrels ook leuk.

En ik heb ook nog foto’s! Alleen niet over dit onderwerp

De ukkepukken hadden ook een kadootje voor me meegenomen, nestvlooitjes. Maandag hebben ze dus ook kennis gemaakt met vlooiendruppeltjes. En het lijkt erop dat het probleem daarmee een stuk minder is geworden. Vond ik er maandag nog 5, gisteren niet één. Ik zal ze zo nog eens kammen en kijken of het probleem tot het verleden behoort.

Wat zeker tot het verleden behoort is het onzindelijk zijn. Ik heb welgeteld één plasje gevonden en dat was op maandag. Nu gaan ze braaf op de bak. De bak met Catsan is inmiddels favoriet geworden, want dat graaft toch een stuk lekkerder dan de houtkorrels. Al wordt die bak ook nog gebruikt en dan vooral om te plassen.

Freckles is een tikkie aan de dunne. Ik weet niet hoelang dit al speelt. Ik geef hetzelfde voer als wat hij eerder kreeg. Maar misschien ligt het aan de Whiskas natvoer. Daarom wordt er vanaf vandaag geen natvoer meer gegeven en schakelen we langzaam over naar een ander merk droge brokjes. Hij is gelukkig wel heel actief, drinkt en eet genoeg, is zeker niet uitgedroogd en oogt net zo happy als zijn grote broer.

En dan hebben we de foto’s nog:

Met het baasje gaat alles trouwens erg goed. Ze is alleen een beetje moe, maar hoe zou dat nou komen?

Ze eten en drinken gelukkig goed. Wel wat minder dan voorgeschreven wordt op alle verpakkingen, maar er wordt gegeten! Na het eten gaan ze heel netjes zelf naar de kattenbak om daar het één en ander te droppen. Hier mogen ze zelfs kiezen, houtkorrels of Catsan korreltjes. Gisteren wilde ze van de Catsan nog niets weten. Erger nog Socks heeft er in liggen slapen! Maar vandaag hebben ze die bak ook ontdekt als niet-slaapplek!

Het stel heeft gisteren 10 minuten nodig gehad om hun nieuwe huis te verkennen en toen gingen de remmen los!!! Om kwart over 11 ‘s avonds kwamen we hier aan en pas om half drie ging het stel slapen! Aangezien er aan de zindelijkheid getwijfeld werd, ben ik er vannacht bij gebleven. Mijn bank ligt gelukkig heerlijk. Zij slapen, ik slapen. En vanochtend werd ik wakker met twee poekies bij mijn benen. Ze zijn daar gisteren niet begonnen!

Na die ochtend wake-up (om 5 uur…. ) en een uurtje spelen, mocht ik verder slapen. En werd ik om half 11 gewekt door Freckles die voor mijn neus op de bank sprong. Wel leuk, ik doe mijn ogen open en ik zie twee grote kijkers!

Nu zijn ze weer even afgedwaald naar dromenland en heb ik even tijd voor mezelf, een logje en even iets te eten maken….

Foto’s:

De ukkepukken groeien als kool! Afgelopen maandag waren ze alweer 36 dagen oud! Het was tijd voor de tweede ontwormronde, want we willen ze natuurlijk wel helemaal gezond houden! Met fotocamera in de aanslag ben ik dus weer even op bezoek geweest bij Milous en de schatjes! 

Nog tweeenhalve week en dan mogen ze weg bij hun moeder. Ik moet dus nog heel even volhouden! En mijn huis ‘kittenproof’ maken!

Deze  week staat ook in het teken van het ontdekken van vast voedsel. Een heerlijk prutje van ukkepukkenmelk en ukkenpukkenvoer, wat eruit ziet als… ja, een betere omschrijving weet ik eigenlijk niet…. kots, zal hun eerste maaltje worden. Waarschijnlijk gaan ze er met hun neus vol in

Hopelijk zijn er dan ook foto’s van!

Nog 25 dagen moeten ze bij mamapoes Milous blijven, maar daarna….

In de loop van de middag ging de telefoon. “Ik ben in Arnhem, vind je het leuk als ik een bakkie kom doen?” En niet veel later was mijn vriendinnetje daar. En nog tijdens het eerste bakkie kwam daar een brilliant idee: “Ga je mee naar Zwolle, kan je daar een paar dagen bijkomen én KATJES KIJKEN!”

Nog heel even getwijfeld vanwege het tafereel van die ochtend, maar die lekkere bekjes lonkte toch wel net iets harder. En voordat mijn dinnetje ‘boos’ wordt, ik kon dan ook haar huisje eindelijk zien en zoals altijd even gezellig bijbeppen zoals alleen beste vriendinnen dat kunnen.

Morgen moet ik nog 6 weken geduld hebben voordat mijn ukkepukken naar mij toe mogen, maar na ze gezien te hebben ben ik aan het twijfelen geslagen. Niet of ik ze wil hebben of niet, maar of het wachten nu moeilijker of makkelijker is geworden.

Een nieuw mandje voor de twee rakkers staat in ieder geval al klaar. Evenals een bijna nieuwe krabpaal. die heeft Quib nog heel even mogen gebruiken. Nog 6 weekjes dus om het huis terrorklaar te maken