Straks naar de fysiotherapeut. Met de scoot glijdend over het wegdek. Nou heeft het ding gelukkig drie wielen, dus ik blijf wel rechtop staan, maar ik hoop wel dat ik niet in een kuiltje vast blijf staan. Vorig jaar is me dat overkomen en gelukkig zijn er dan wel mensen die je te hulp schieten. Bestuurders keerden spontaan om, om te vragen of er geholpen kon worden. Nou is één sterke helpende hand meer dan genoeg zolang er geen meter sneeuw ligt.

Gelukkig zijn er ook nog blijde berichten omtrent de sneeuw. De ukken hebben bijvoorbeeld voor het eerst kennis gemaakt met dit vlokkerige fenomeen. Al had Socks even moeite om te besluiten of het leuk was of niet. De conclusie was positief.

Foto's:

Eindelijk heb ik een nieuwe ketel. De oude was aan vervanging toe en volgens mij wist ie dat! De laatste week alleen al heb ik tot 6 keer een storing gehad. Soms dus geen verwarming en soms geen warm water. Bellen voor reparatie had, met het oog op vandaag, absoluut geen zin. Ik heb het apparaat dus maar elke keer gereset en dan lukte het weer even.

Helaas moet ik sommige mensen teleur stellen. Ik heb geen koude douches gehad, maar stond er wel met argwaan onder...

En ik ben blij met mijn nieuwe huisgenoot. Supersnel, zeer heet water. Niet meer liters door het putje hoeven laten lopen voordat er iets van temperatuurverschil te bespeuren is. Ook de verwarming wordt als een tierelier warm. Daarnaast is ie echt de helft kleiner, dus ik heb meer ruimte (ook voor troep…oeps)

Zou ik hier nou ook echt geld overhouden? Ik ben voor het eerst in mijn leven nu al benieuwd naar de eindafrekeningen van gas en water!

Ik werd weer wakker, keek op de klok en ik keek nog een keer op de klok. Ik keek op een andere klok. Ik zag het goed, de stroom was uitgevallen.

De aardlekschakelaar wilde niet meer omhoog. Ik gaan zoeken waar het probleem kon liggen. Tot ik me bedacht dat ook de CV op stroom werkt. En ja hoor, alles deed het weer totdat ik de stekker van de CV inplugde. Pats, ik stond weer in het donker...

De monteur kwam gelukkig snel. Met wat gezucht over een te oude ketel met veel problemen en een nu te dure reparatie (niet op mijn kosten gelukkig) was het weer mogelijk om de CV aan te hebben en licht te hebben tegelijker tijd. De stoppen sloegen niet meer door.

Maar zoals het bij mij wel vaker gaat. De monteur was weg en ik wilde mijn tanden gaan poetsen. Met een wit-schuimend mondje draai ik het warme water aan en pats... Ik zat weer zonder stroom.

Dus de volgende monteur stond voor de deur. Hetzelfde gesteun en gepuf, want hij wist het effe ook niet meer. En dat is niet goed op vrijdagmiddag om 16.30 uur. Er moet eigenlijk gewoon een nieuwe ketel komen. Die staat ook in de planning, maar pas eind dit jaar. Eerder plaatsen kan niet want het systeem wat er gaat komen heeft andere buizen en afvoeren nodig.

Maandag hopen ze een oplossing te bedenken. Tot die tijd doet mijn ketel het met vlagen wel en met vlagen laat ie de stoppen springen.

Dus hoort u een harde gil, dan sta ik in mijn blootje, met ingezeept koppie, onder een koude douche..... en in het donker!

Ik had wel wat brood bij me, maar het gevecht brak per direct los. Eten! Eten! Wij willen eten!

Een drukte van jewelste dus. Gelukkig ben ik niet de enige die aan de vogeltjes denk. Regelmatig hoor ik een enorme drukte. Als ik dan naar buiten kijk dan staat er meestal iemand te voeren. Gelukkig maar, want er is weinig te vinden tussen de sneeuw en het ijs.

Hoe mooi het er buiten ook uit ziet, ik heb er eigenlijk nu wel genoeg van. Het beperkt mij toch in mijn doen en laten. De kou is niet goed voor me. Krampige kuitjes zijn daar het gevolg van.

En ik ben stikjaloers op een ieder die kan schaatsen. Kan ik het misschien toch nog? Voorgaande 'ijstijden' was ik nog wel van de partij. Ik zou het nog graag één keer proberen, als wijze van afscheid zeg maar. Want als we weer zo lang moeten wachten op een ijsvloer, dan kan het zeker niet meer.