Vorig jaar op 24 februari ben ik met Quib voor de eerste keer naar de dierenarts (DA) geweest. Hij had toen een klein bobbeltje, waar ik me in eerste instantie niet al te druk om maakte. Toen leek het namelijk of hij de ene dag groter was dan de andere en dus meer op een ontsteking leek, dan wat anders. Toen meneer op die dag aan het kuchen was en zijn eten niet binnen kon houden, toch maar even naar de dokter. Hij had een keelontsteking. Voor de zekerheid toch maar even een biopsie van het bobbeltje genomen en het slechte nieuws volgde snel.
Kort daarna zou meneer onder het mes gaan en pas bij de patholoog zou blijken of het ‘goede’ of ‘slechte’ kanker was. Ook dat nieuws was een domper. Het was al te ver uitgewaaierd. De kanker groeit met octopus achtige uitschieters over zijn lijfje. De prognose: maximaal een jaar.
Maar maximaal is zo’n rot woord, want het kan dus ook twee of drie maanden zijn. Ik heb dus heel vaak in de zenuwen gezeten. Een off-day van het beessie werd al vaak aangezien voor het naderende einde. Tot de volgende dag, dan mocht ik weer ademhalen. Het was nog niet zover.
Ik had verwacht dat 5 maart 2009 het laatste dierenfeestje voor Quibes zou zijn, maar vriend en vijand hoor je nou eenmaal te verbazen. The Tough Guy is er nog steeds, een jaar later. Vandaag vier ik zijn verjaardag. Dertien hele mooie jaren met de kleine tiran die de afgelopen jaren gelukkig totaal mellow (nou ja, een stuk rustiger in ieder geval) geworden is.
Het einde nadert. En snel ook! Dat weet ik elke dag als ik zijn buik inspecteer. Maar vandaag is niet de dag. Vandaag is het onverwacht feest.
De mens viert veel. Elk jaar een verjaardag, met als hoogtepunten de 16de en 18de en Abraham of Sarah. Nou ja, de meesten onder ons dan, want ik heb een ‘zielige’ oom die maar één keer in de vier jaar zijn verjaardag kan vieren. Hij blijft op die manier wel eeuwig jong
Elk jaar vieren we Oud en Nieuw, elke honderd jaar een nieuwe eeuw en zowaar de meeste lezers hier hebben de millennium wisseling meegemaakt!
Eigenlijk moeten we elke dag vieren, want het is nou eenmaal een presentje. Maar om nou elke dag flink uit te pakken, da’s wel heel erg vermoeiend. Soms is het ook wel lekker in stilte.
Maar deze verdagdag is toch wel een bijzondere. Vandaag heb ik een bijzondere leeftijd bereikt. Vandaag om 11.35 was ik namelijk precies 13.000 dagen oud.
(of 1857 weken, of 312.000 uur, of 18.720.000 minuten, of 1.123.200.000 seconden)
Opgevoed met de Rooms-Katholieke kerk, maar inmiddels het geloof grotendeels in de ban gedaan, vraag ik me vaak af waarom religie toch zulke verschrikkelijke gevolgen kan hebben. Dáár is oorlog, dáár zijn aanslagen, en om de hoek wordt een moord gepleegd en dat allemaal uit monde van de religie. Respect hebben voor de mening van anderen en de ander in zijn waarde laten schieten er vaak bij in.
Wat is het dan heerlijk om eigenlijk niet over religie na te hoeven denken. Geen God, geen Allah, geen Jahweh, wel de WoW. Geen Bijbel, Koran of Thora die verkeerd begrepen kan worden. Nee, ik ben één zoals die velen die denken dat er best wat is, maar wat? Dat blijft natuurlijk de vraag.
Ondertussen hul ik mij in ketterige versierselen, die ook de huizen van velen gelovigen versieren. De goedgevulde kerstboom met zijn mooie lichtjes, de krans met lampjes voor het raam en nog wat andere glimmende ornamentjes in mijn woonkamer. ‘s Avonds gezellig de kaarsjes aan. Ja, de kerstsfeer zit er hier in huis goed in.
Kerst draait bij ons dan ook niet om religie en het kindje Jezus, maar om samen te zijn met de mensen die je liefhebt. Wel in dat ketterige… euh… kersterige sfeertje natuurlijk, met gezellig samen eten, praten en een borreltje (voor mij alcohol-vrij ) We doen niet meer aan cadeautjes, alleen aan sfeer en gezelligheid. Geen onderscheid op basis van wat dan ook.
Vorig jaar op 24 februari ben ik met Quib voor de eerste keer naar de dierenarts (DA) geweest. Hij had toen een klein bobbeltje, waar ik me in eerste instantie niet al te druk om maakte. Toen leek het namelijk of hij de ene dag groter was dan de andere en dus meer op een ontsteking leek, dan wat anders. Toen meneer op die dag aan het kuchen was en zijn eten niet binnen kon houden, toch maar even naar de dokter. Hij had een keelontsteking. Voor de zekerheid toch maar even een biopsie van het bobbeltje genomen en het slechte nieuws volgde snel.
) We doen niet meer aan cadeautjes, alleen aan sfeer en gezelligheid. Geen onderscheid op basis van wat dan ook.