Ik had wel wat brood bij me, maar het gevecht brak per direct los. Eten! Eten! Wij willen eten!

Een drukte van jewelste dus. Gelukkig ben ik niet de enige die aan de vogeltjes denk. Regelmatig hoor ik een enorme drukte. Als ik dan naar buiten kijk dan staat er meestal iemand te voeren. Gelukkig maar, want er is weinig te vinden tussen de sneeuw en het ijs.

Hoe mooi het er buiten ook uit ziet, ik heb er eigenlijk nu wel genoeg van. Het beperkt mij toch in mijn doen en laten. De kou is niet goed voor me. Krampige kuitjes zijn daar het gevolg van.

En ik ben stikjaloers op een ieder die kan schaatsen. Kan ik het misschien toch nog? Voorgaande 'ijstijden' was ik nog wel van de partij. Ik zou het nog graag één keer proberen, als wijze van afscheid zeg maar. Want als we weer zo lang moeten wachten op een ijsvloer, dan kan het zeker niet meer.