Inmiddels is onze familie ook uitgebreid met een nieuw familielid. Broertje heeft een nieuwe blindengeleidehond, Floor. Echt een schat van een beest. Wel een stuk ondeugender als haar voorganger, maar het is natuurlijk een jonge hond. Floor heeft inmiddels ook de ukken ontmoet. De ontmoeting verliep voorspoedig al is dat waarschijnlijk niet de mening  van alle partijen. Stiekem denken de tweepotigen dat het van Floor niet had gehoeven. Zij wilde zichzelf het liefste wegtoveren. De ukkenpukken vonden haar daarentegen best wel interessant.

De baas heeft een beetje last van vermoeidheid. Helaas zijn de heren hier een deel debet aan. De hele dag vragen zij aandacht vooral door dingen te doen, die ze eigenlijk niet mogen doen, zoals het behang mollen. Bijna dagelijks val ik op de bank in slaap. De nachten zijn korter omdat bij het geringste geluid van mijn kant, zoals het omdraaien in mijn bedje, één van de heren het op een miauwen zet en gezellig aan de deur gaat krabben. En dat heb ik Freckles nog niet af kunnen leren…

Maar het zijn heerlijke ventjes en ondanks hun eindeloze energie zou ik ze voor geen goud meer willen missen. Aldus de foto’s getuigen:

Ook zijn er filmpjes gemaakt, deze kan je vinden op mijn YouTube-kanaal

Dán verwacht je een ‘fijne’ start. Gewapend met diverse opties zijn we de problemen te lijf gegaan. In het moederpoeshuis kregen de rakkers houtkorrels. Onder het mom van ‘wat ze gewend zijn’ houden, kregen ze dat hier in eerste instantie ook. Quib gebruikte ze ook, dus ik had ze nog in huis. Maar onder het mom van ‘kittens houden van fijne korrels’ had ik ook een tweede bak met een alternatief: echte Catsan. Die korreltjes zijn klein en mooi rond, wat het graven voor minipootjes wat prettiger maakt.

De eerste twee dagen gingen de mannen voor het bekende hout, maar al snel ging de voorkeur naar de korrels. Vooral voor de grote boodschap. Het begraaft nou eenmaal lekkerder met kleine korreltjes. Al was dat begraven zelf nog een uitdaging voor de kereltjes. Het graven snapten ze wel, maar dat begraven inhoudt dat er een laagje over de boodschap heen gaat, dat was nog een beetje moeilijk. Inmiddels hebben ze dat wel helemaal door! Op de houtkorrels werd nog wel geplast.

Op de eerste dag vond ik nog een plasje in de reismand. Maar ja, het was dan ook een stressvolle dag geweest en dan gebeuren er wel eens kleine ongelukjes. Het werd ze natuurlijk vergeven. Daarna leek alles goed te gaan. Tot opeens twee weken later weer ‘ongelukjes’ gebeurde. Socks had het mandje te grazen genomen, er zat een natte plek in. Nou ja, dacht ik, wasmachines draaien bijna vanzelf. Maar een paar uur later vond ik op de mat een nat plekje… Shit! Binnen de kortste keren was een weer schone mand voor de tweede keer het doelwit. Tijd voor actie!

Ik heb de bakken maar eens geïnspecteerd en kwam toen snel tot de conclusie dat de mannen de houtkorrels helemaal niets meer deden. Ik heb de bakken allebei gevuld met Catsan en het probleem is opgelost. Als sneeuw voor de zon.

We zijn inmiddels weer twee weken verder en nu werd het tijd voor de volgende uitdaging. Toen de ukken hier kwamen zijn ze begonnen met dakloze bakken. Binnen twee dagen stond ook de bovenkant erop (dat hadden ze in hun moederpoeshuis ook al) Maar na een paar weken wil ik ook de deurtjes er in hebben. De ukken graven namelijk ook over de rand heen en da’s leuk voor de kruimeldief als die betaald zou worden. Poging 1 en 2 heb ik snel stopgezet. Socks had nergens problemen mee, maar Freckles durfde niet te duwen tegen het deurtje of had er de power nog niet voor. Voordoen leverde alleen een beteuterde blik op. Gisteren is poging 3 met goed gevolg verlopen. Meneer is groter en sterker en kon het dit keer wel! Na deurtje 1 overwonnen te hebben, is vandaag ook deurtje 2 in het gat gegaan. En ook die bak hebben de heren bezocht.

Enige minpunt… Het is ook erg leuk spelen met zo’n deurtje… Naast hengelen naar je broer, is hengelen naar korrels ook leuk.

En ik heb ook nog foto’s! Alleen niet over dit onderwerp

Een paar uur geleden nog even een klein ongelukje gehad met Socks (wie anders) die met zijn teentje klem is komen te zitten in de stoelpoot. Hij heeft nu een dikke teen. Maar hij lijkt er erg weinig last van te hebben. Hij rent en springt er nog op los. Inmiddels heeft hij namelijk ook al met zijn poot in de achterkant van de koelkast vastgezeten, dusdanig iets uitgehaald dat zijn halsband tot grote paniek leidde en zo nog wat dingetjes.

Freckles is veel rustiger, of pakt alles slimmer aan, dat is ook een optie. Inmiddels is Freckje helemaal hersteld van zijn buikloop. Hij is en zal de kleinste blijven, maar dat heeft niets te maken met zijn probleempje van een paar weken geleden. Freckles is wel stukken knuffeliger geworden. Hij kijkt de kat uit de boom, maar ik heb zijn vertrouwen inmiddels gewonnen. Hij zit nu vaak als eerste op schoot. En als zijn broer er ligt, dan is hij er snel bij.

De foto’s zijn bijna het leukste, dus:

En ook heb ik nog een momentje wat andere foto’s kunnen maken, maar het is wel erg duidelijk wat het hoofdthema op de camera is… zucht

Tess is officieel met pensioen. Ze is sinds een week woonachtig bij Job hierboven in de buggy (en zijn pappa en mamma en twee katten, plus binnenkort een nieuw baby’tje, full house dus!) Het hele verhaal is te lezen op ianonline.nl, daar houdt mijn broer de grote stap van het pensioen van Tess tot de komst van Floor, de nieuwe aanwinst, bij.

Bijna het leukste zei ik toch over de foto’s…. Dat klopt, want ik heb ook nog wat video’s in de aanbieding…

Nu ben je vast weer een paar minuutjes verder

De ukkepukken hadden ook een kadootje voor me meegenomen, nestvlooitjes. Maandag hebben ze dus ook kennis gemaakt met vlooiendruppeltjes. En het lijkt erop dat het probleem daarmee een stuk minder is geworden. Vond ik er maandag nog 5, gisteren niet één. Ik zal ze zo nog eens kammen en kijken of het probleem tot het verleden behoort.

Wat zeker tot het verleden behoort is het onzindelijk zijn. Ik heb welgeteld één plasje gevonden en dat was op maandag. Nu gaan ze braaf op de bak. De bak met Catsan is inmiddels favoriet geworden, want dat graaft toch een stuk lekkerder dan de houtkorrels. Al wordt die bak ook nog gebruikt en dan vooral om te plassen.

Freckles is een tikkie aan de dunne. Ik weet niet hoelang dit al speelt. Ik geef hetzelfde voer als wat hij eerder kreeg. Maar misschien ligt het aan de Whiskas natvoer. Daarom wordt er vanaf vandaag geen natvoer meer gegeven en schakelen we langzaam over naar een ander merk droge brokjes. Hij is gelukkig wel heel actief, drinkt en eet genoeg, is zeker niet uitgedroogd en oogt net zo happy als zijn grote broer.

En dan hebben we de foto’s nog:

Met het baasje gaat alles trouwens erg goed. Ze is alleen een beetje moe, maar hoe zou dat nou komen?

Ze eten en drinken gelukkig goed. Wel wat minder dan voorgeschreven wordt op alle verpakkingen, maar er wordt gegeten! Na het eten gaan ze heel netjes zelf naar de kattenbak om daar het één en ander te droppen. Hier mogen ze zelfs kiezen, houtkorrels of Catsan korreltjes. Gisteren wilde ze van de Catsan nog niets weten. Erger nog Socks heeft er in liggen slapen! Maar vandaag hebben ze die bak ook ontdekt als niet-slaapplek!

Het stel heeft gisteren 10 minuten nodig gehad om hun nieuwe huis te verkennen en toen gingen de remmen los!!! Om kwart over 11 ‘s avonds kwamen we hier aan en pas om half drie ging het stel slapen! Aangezien er aan de zindelijkheid getwijfeld werd, ben ik er vannacht bij gebleven. Mijn bank ligt gelukkig heerlijk. Zij slapen, ik slapen. En vanochtend werd ik wakker met twee poekies bij mijn benen. Ze zijn daar gisteren niet begonnen!

Na die ochtend wake-up (om 5 uur…. ) en een uurtje spelen, mocht ik verder slapen. En werd ik om half 11 gewekt door Freckles die voor mijn neus op de bank sprong. Wel leuk, ik doe mijn ogen open en ik zie twee grote kijkers!

Nu zijn ze weer even afgedwaald naar dromenland en heb ik even tijd voor mezelf, een logje en even iets te eten maken….

Foto’s:

De ukkepukken groeien als kool! Afgelopen maandag waren ze alweer 36 dagen oud! Het was tijd voor de tweede ontwormronde, want we willen ze natuurlijk wel helemaal gezond houden! Met fotocamera in de aanslag ben ik dus weer even op bezoek geweest bij Milous en de schatjes! 

Nog tweeenhalve week en dan mogen ze weg bij hun moeder. Ik moet dus nog heel even volhouden! En mijn huis ‘kittenproof’ maken!

Deze  week staat ook in het teken van het ontdekken van vast voedsel. Een heerlijk prutje van ukkepukkenmelk en ukkenpukkenvoer, wat eruit ziet als… ja, een betere omschrijving weet ik eigenlijk niet…. kots, zal hun eerste maaltje worden. Waarschijnlijk gaan ze er met hun neus vol in

Hopelijk zijn er dan ook foto’s van!

Nog 25 dagen moeten ze bij mamapoes Milous blijven, maar daarna….

In de loop van de middag ging de telefoon. “Ik ben in Arnhem, vind je het leuk als ik een bakkie kom doen?” En niet veel later was mijn vriendinnetje daar. En nog tijdens het eerste bakkie kwam daar een brilliant idee: “Ga je mee naar Zwolle, kan je daar een paar dagen bijkomen én KATJES KIJKEN!”

Nog heel even getwijfeld vanwege het tafereel van die ochtend, maar die lekkere bekjes lonkte toch wel net iets harder. En voordat mijn dinnetje ‘boos’ wordt, ik kon dan ook haar huisje eindelijk zien en zoals altijd even gezellig bijbeppen zoals alleen beste vriendinnen dat kunnen.

Morgen moet ik nog 6 weken geduld hebben voordat mijn ukkepukken naar mij toe mogen, maar na ze gezien te hebben ben ik aan het twijfelen geslagen. Niet of ik ze wil hebben of niet, maar of het wachten nu moeilijker of makkelijker is geworden.

Een nieuw mandje voor de twee rakkers staat in ieder geval al klaar. Evenals een bijna nieuwe krabpaal. die heeft Quib nog heel even mogen gebruiken. Nog 6 weekjes dus om het huis terrorklaar te maken

Natuurlijk is een combi wel wat lastiger, niet onmogelijk, maar wel wat lastiger. Want voor je het weet heb je nog meer katjes. En zo geschiedde in dit geval. Niet in mijn huis, maar ergens anders.

Ik kreeg een week geleden een telefoontje van een vriendin dat zij wist dat iemand een zwangere kat had. De kleintjes zouden waarschijnlijk tussen ‘nu en twee weken’ komen. En op Moederdag, 9 mei 2010, werd de poes een moederpoes. Drie schattige kattenkindertjes waren het resultaat.

Nog even spanning, want het geslacht van de ieniemienie versies was nog niet bekend. Tot gisteren, één meisje en twee jongens. De kereltjes komen over een paar weekjes hopelijk bij mij wonen. Het meisje krijgt waarschijnlijk een plekje bij mijn vriendin en haar zoon.

Nu zijn ze vier dagen oud en gisteren zagen ze er zo uit:

Als je daar nou niet verliefd op wordt?

Ik hoop met een week of vier te kunnen gaan kijken en met een week of acht hoop ik dat ze hier in huis rond rennen en de boel onveilig maken!

Naast spam is er ook zoiets als ham. Ham zijn juist de goede reacties. En of je nou vegetariër bent of niet, deze wil je hebben! De berichten van je familie, vrienden en overige kennissen vallen hieronder. Nou ja, ook niet altijd, want al die Forward-mailtjes die ik krijg, gooi ik met alle liefde in de prullenbak! Ben ook niet bijgelovig genoeg om het ergste te verwachten als ik de dreigende teksten niet doorstuur naar 10 van mijn Closest and Dearest.

Helaas wordt ik op dit moment via mijn weblog bestookt met spam. Een nieuw soort spam. En wat de spammers er aan hebben? Wat gebeurt er dan? Oude reacties van jullie, de hammers dus, worden gekopieerd en geplakt door de spammers. Niets meer en niets minder. Geen links naar de apothekers of de activiteitenbegeleiders. Ja, ik dacht even te denken dat ze wilden dat ik klikte op de link die ze achterlaten bij het invullen van hun gegevens… Maar nee, die verwijst naar een leeg weblog. Op die pagina’s staat alleen maar een titel. Wel hebben ze op die titel na, allemaal exact hetzelfde uiterlijk.

Ene, waarschijnlijk niet bestaande Tony (of Simon, Dave, Richard, Bill, enz…) feliciteert me vorige week alsnog met het onverwachte feestje van Quib, die zoals jullie weten al lang vrij en vrolijk rondhuppelt op de eeuwige veldjes. Om het nog mooier te maken kopiëren ze gewoon een naam mee als die toevallig in het bericht stond. Zo val je natuurlijk nog harder door de mand.

Het raadsel blijft, en ik blijk niet de enige te zijn die deze spammed ham binnen krijgt. Ik mag blijkbaar nog wel blij zijn met de verhouding dat 34.95% gelukkig nog steeds ham is. Hopelijk behoud ik zo veel mogelijk blauw in mijn taartje hierboven.

Slim noem ik deze spammers dus niet. Vervelend, ja dat dus wel…. Hopelijk wordt de spam detector snel wat verbeterd om deze dommerds eruit te filteren!