Bijna!  De lichamelijke klachten zijn op mijn enge vingers en het teken van l'Hermitte (stroom door je lijf als je de kin naar de borst beweegt) na, weer op het oude niveau! Mentaal is de grens nog wat snel bereikt, maar ook dat gaat goed komen, daar heb ik alle vertrouwen in!

Kijken of het via de app inmiddels met de foto's lukt, natuurlijk van de boyz, want die zijn woensdag alweer twee geworden!... Nee dus...
Andere instelling, nieuwe ronde...

I see you!

Wat zal ik nu eens bespringen?

Ondertussen ben ik nog steeds druk aan het schubben, sjoepen, schubpen... Iets in die geest in ieder geval. Mijn voeten voelen vooral 's avonds weer wat normaler, maar daarentegen zijn mijn handen wel mee aan het klooien. Het heeft zich dus een beetje verplaatst.

Verder heeft de predkuur maar weinig gedaan. Al denk ik wel dat het iets gedaan heeft, namelijk een aanval van galbulten of iets dergelijks uitgelokt.... en puistjes... Ja, alles wat er in mijn lijf verschuilt zat aan foute bacillen komt er uit nu mijn immuunsysteem door de pred is lamgelegd. Morgen even langs de huisarts, kijken of die bultjes inderdaad zijn wat ik denk dat ze zijn en als het kan pilletjes om ze tegen te gaan.

Ze zitten namelijk onder en tussen mijn tenen. Ze jeuken niet, maar doen gewoon zeer. En als je dan al lastig kan lopen door die kaauuutee MS, dan is het niet fijn als je je tenen niet eens op de grond kan zetten zonder auw te roepen en alle schoenen tot martelwerktuig worden verklaard. Daar moet dus wat aangedaan worden, als dat mogelijk is.

Tot zover deze mini-update 

Spelen met mijn mafkees

De MS is namelijk flink aan het klooien geslagen. Vorige week donderdag begon het met slapende voetzolen en uiteindelijk stokte het (voorlopig) bij een doof gevoel voor alles onder de navel. 

Ik heb het dat weekend even aangekeken, maar het mocht niet baten. Maandag kon ik niet anders dan aan de bel trekken bij het MS centrum. 

Na een snelle controle bij de huisarts of er niet een blaasontsteking speelde, die had ik dus niet...  Ik kon me 'opgeven' voor het spoedspreekuur op dinsdag.

Alles was al vrij snel duidelijk en nog geen uur later zat de infuusnaald al in mijn arm. Drie dagen een flinke dosis.

Inmiddels zijn we aan het bijkomen, want het spul gaat je niet in de koude kleren zitten.  Eerst ga je stuiteren, daarna ben je leeg.  Maar slapen lukt niet, want je krijgt het warm, hartkloppingen en in je hoofd stuiteren die gedachten maar door. Heel blij was ik dan toch wel met de slaappil die ik kreeg... Nou ja... 12 euro voor drie tabletjes... Wordt niet meer vergoed....

Vandaag was een dag vol verveling, maar ook geen energie om maar iets te doen. Geen aanrader!

Het grootste probleem is zijn slechte, bijna niet, eten. Daarom heb ik nu ook speciaal 'critical care' voeding wat ik eventueel zelfs moet dwangvoederen. En dat mag ik zo weer gaan doen. Meneer vertikt het namelijk. En ik had goede hoop nadat meneer gisterenavond opeens aan zijn bakje ging zitten...

Gelukkig speelt hij wel met zijn broer. Ook staan zijn ogen helder. Hij kreeg zelfs complimentjes van de dierenarts. Helaas zeurt hij niet voor de deur... En dat kan hij zo goed, met tergend door steen en been gaande tonen. En dat hoor ik dan toch liever, dan die stilte die er nu om hem heen hangt.

Serieus bezorgd om die rakker.... 

Vandaag werd mijn auto gekeurd. Ik breng hem de avond ervoor dan alvast daarheen, dan kunnen ze gelijk van start! Ik kan dan gewoon mijn vaste slaapje krijgen en de specialisten aan het werk.

En dan werken ze soms erg snel door. Ik werd wakker gebeld. Meestal als de garage snel belt, dan is het foute boel. Maar vandaag een keertje niet. Hij was al klaar! Vanmiddag kwam echter pas mijn vervoer, dus moest nog even geduld hebben.

Bij de garage ben ik de auto wezen ophalen en ik parkeer hem op zijn plek.  Loop om de auto heen richting mijn huis en zie een lekke band...  Echt niet gevoeld tijdens die drie straten naar huis. Maar ik was er klaar mee!

Dus bij mijn 81-jarige buurvrouw aangebeld, want ik weet dat zij een compressor heeft staan. Ook heel handig voor mijn scoot en rolstoelbandjes namelijk! Maar het lukte niet. Er leek geen lucht in de banden te komen.

De postbode zag me aanklooien en besloot me even te helpen. Al lukte het nog niet meteen. De krik moest er even aan te pas komen. In ieder geval had ik weer een volle band waarmee ik richting de garage kon. De garage waar ik net vandaan kwam  Maar wat een lieve postbode hebben we hier toch!

Bij de garage hebben ze mijn probleem gelukkig gelijk verholpen (tenminste dat hopen we, nieuw ventiel) en het kostte me niets. Dat is service!

Nu gaar, want na deze drukke dag (ja ik heb nog veel meer gedaan) is ook de aangezichtspijn nog een poging aan het doen het vervelende vriendje te worden... Beetje hardleers...