Dat zegt het wel hè: “Ik ben er nog!” Na het verdrietige afscheid van mijn makker ben ik inmiddels al weer redelijk gewend aan het feit dat hij niet meer door mijn huisje waait. Alhoewel soms zou je er aan twijfelen 
In de laatste twee weken hebben we ons dus maar gestort op de aangiftes bij de belastingdienst, het opruimen van de administratie, soms ook op digitale wijze. Wat zouden we toch zonder de computer moeten doen?
De afgelopen week heerlijk genoten van het mooie weer. Lekker weer de tuin in, daar wat fröbelen. Niet teveel want mijn rug is nog steeds niet honderd procent hersteld. Al ben ik al lang blij dat niet elke beweging meer door merg en been gaat.
In ieder geval dus weer naar buiten. Foto’s gemaakt van vooral de natuur in de buurt. De vogels in de vijver, de meesjes in de bomen, de bomen zelf, de katten van de buuf… Wel lief hoor. Eén van die rakkers, Frutsel, komt telkens naar mij toe alsof ze zich ter knuffelvervanging aanbiedt. Zal ze het nog leuk vinden als hier twee jonge rakkers hun intrede gaan doen? Toen ze zelf een jonge huisgenoot kreeg heeft het echt even geduurd voor ze het leuk begon te vinden 
Eén van die zonnige middagen ben ik begonnen met een tandartsbezoek. Het ‘goede’ nieuws: mijn allernieuwste vulling moet vervangen worden. Zwaar afgekeurd. Kunnen we garantie claimen? 
Daarnaast mogen nog twee kiezen t.z.t. worden vervangen door kronen. Ik zal alvast gaan sparen.
Het begin kan gemaakt worden, want gemeente Arnhem is zo brillant geweest om de regeling Chronisch Zieken en Gehandicapten (CZG) dit jaar automatisch toe te kennen. Dat scheelt weer het invullen van een formulier! Al plan ik het meestal wat later in het jaar!
Gelukkig kan ik iedereen gerust stellen: Ik leef nog!!
Ik lijk tegenwoordig alleen nog maar te schrijven onder het mom van de WoW. Niet dat ik verder niets beleef, niets is minder waar. Ik ben wezen zeilen voor het eerst in mijn leven, wat supergaaf was.