Het grootste probleem is zijn slechte, bijna niet, eten. Daarom heb ik nu ook speciaal 'critical care' voeding wat ik eventueel zelfs moet dwangvoederen. En dat mag ik zo weer gaan doen. Meneer vertikt het namelijk. En ik had goede hoop nadat meneer gisterenavond opeens aan zijn bakje ging zitten...

Gelukkig speelt hij wel met zijn broer. Ook staan zijn ogen helder. Hij kreeg zelfs complimentjes van de dierenarts. Helaas zeurt hij niet voor de deur... En dat kan hij zo goed, met tergend door steen en been gaande tonen. En dat hoor ik dan toch liever, dan die stilte die er nu om hem heen hangt.

Serieus bezorgd om die rakker.... 

Het gestopt zijn met roken gaat nog steeds helemaal goed. Deze week zelfs dagen gehad zonder één moment van trek! Inmiddels (en nee ik ben niet aan het tellen, maar heb in het begin ter ondersteuning een leuk bestandje gemaakt om me te helpen met het stoppen en dat ding telt gewoon lekker door) ben ik alweer 111 dagen gestopt!

In plaats van optellen ben ik hier aan het aftellen. Tot morgen 13.00 uur! Dan mag namelijk de kap van Freckles weer af. De arme kerel heeft het er maar lastig mee. Maar hij had een snee in zijn pootje opgelopen en had een paar hechtingen nodig. En daar mag natuurlijk niet aan getrokken worden. Morgen gaan ze er weer uit!!! Tenminste, dat ligt in onzer aller planning!!

Tijd voor de fysio, ik moet er weer vandoor!!

Drie dagen geleden zijn ze dan ook door het baasje verlost van hun tuig en touw, en  mochten de heren op jacht in de grote 'boze' buitenwereld. Heerlijk de vrijheid proeven! Zij hebben lol gehad, de baas natuurlijk minder! "Ow, ik hoop dat ze niet verdwalen...." Je snapt het vast wel!

En dat alles nog altijd zonder een sigaret aan te raken! Met het niet roken gaat het helemaal fantastisch. Nauwelijks nog ik-mis-roken-momentjes! Waarschijnlijk ben ik er door de verhalen van anderen zo erg tegenop gaan zien, dat het me nu alleen maar meevalt. Nou ja, ik kan het niet erg vinden!!

Vorige week zijn ze voor het eerst een nachtje alleen geweest. De buurvrouw heeft opgepast. Ondertussen was deze dame aan het kijken hoe het met hun zusje Maggie ging. En wat is ze klein vergeleken met deze kerels! Het zou zo maar eens tot anderhalve kilo kunnen schelen! Wel grappig om te zien dat haar karaktertje weer heel verschillend is dan die van de mannen, die onderling ook al zeer verschillen.

Kijk alleen maar naar hun speelgedrag. Ook al kijkt Socks heel vaak boos, hij zal zijn nagels niet gebruiken bij de baas. Dat mijn vinger nu behoorlijk voorzien is van krassen en gaatjes is geheel te danken aan broer Freckles. Die speelt met alle goede bedoelingen, maar heeft gewoon niet door dat de huid van het baasje er toch beduidend goed tegen kan. Het baasje helaas heeft er wel een paar daagjes last van, want het zit natuurlijk op de verkeerde plaats.

Maar dat honderd keer liever dan de kaakpijn die ik verwacht te krijgen na het tandartsbezoek aanstaande dinsdag. Als het net zo lekker gaat als de vorige keer (5x verdoving en nog te gevoelig) dan wordt de behandeling zelf ook niet leuk. Daar ben ik ben ik dan wel een pietsie bang voor. De kaakpijn wordt veroorzaakt door het overbelasten van de kaak en het gefrunnik in de mond. In de laatste jaren is dit voor mij een opvallend verschijnsel geworden. Vorige keer, na het extreme gefrunnik, had ik maar liefst twee weken lang last van mijn kaak. En kaakpijn voelt bijna hetzelfde als kiespijn, maar dan net even anders als je weet waar je op moet letten.

En note-to-self: Ik moet een afspraak maken voor de APK. Van de auto en eigenlijk ook voor mezelf…. Maar de auto moet eerst!

Kort gezegd, ik ben dolblij dat de voorspellingen naar dooi gaan. Ik ben het helemaal zat. Als je problemen hebt met je bewegingsapparaat, dan ben je echt opgesloten in huis. Ik ben er wel een enkele keer uit geweest met de scootmobiel, maar blij wordt je er niet van. Je rijdt alles behalve ontspannen. De drie wielen zakken om en om weg in de sneeuw. Iets te veel sneeuw en je zak niet meer weg, maar vooruit kom je ook niet meer.

De kruk laat ik thuis. Met sneeuw op een mooie ondergrond van ijs glijdt het ding alleen maar weg en dan lig je nog sneller. Nee, vaste grond onder de voetjes (en de kruk) Ik kannie wachten!!!

Naast de 'sneeuwpret' vinden mijn spieren het koude weer ook minder leuk. Handen en beenspieren verkrampen iets te snel met deze kou. Binnen blijven bij de verwarming is dan ook geen straf!

Met de ukken gaat het goed en ik hoop dat het goed blijft gaan. De mannen zijn inmiddels 8 maanden oud (jeez, wat vliegt de tijd!) Quib was 5,5 kilo en groot. En al lijken de ukken in mijn ogen nog klein, ze zijn mega-ukken aan het worden. Freckles weegt nu 4,945 en Socks exact 200 gram minder!

Hopelijk gaat het met Freckeltje goed, want die heeft gisteren wat speelgoedonderdelen achter zijn kiezen gestopt. Twee stoffen balletjes die elk 2,8 bij 1,5 cm zijn. Hij kreeg ze amper naar binnen (van de laatste hoorde ik wat rare geluiden, maar was te laat toen ik erbij kwam en de eerste zal ie net daarvoor hebben ingeslikt) Hopelijk blijven de onderdelen niet steken in zijn darmpjes. Meneer eet en drinkt gelukkig normaal. We houden het in de gaten!

Foto's

Straks naar de fysiotherapeut. Met de scoot glijdend over het wegdek. Nou heeft het ding gelukkig drie wielen, dus ik blijf wel rechtop staan, maar ik hoop wel dat ik niet in een kuiltje vast blijf staan. Vorig jaar is me dat overkomen en gelukkig zijn er dan wel mensen die je te hulp schieten. Bestuurders keerden spontaan om, om te vragen of er geholpen kon worden. Nou is één sterke helpende hand meer dan genoeg zolang er geen meter sneeuw ligt.

Gelukkig zijn er ook nog blijde berichten omtrent de sneeuw. De ukken hebben bijvoorbeeld voor het eerst kennis gemaakt met dit vlokkerige fenomeen. Al had Socks even moeite om te besluiten of het leuk was of niet. De conclusie was positief.

Foto's:

Ik heb ze vanochtend vroeg dan ook afgeleverd. Maar niet voordat ik voor het eerst dit jaar heb moeten krabben. Mist en vriesweer gaan nou eenmaal niet samen.

Het is nu stil in huis. En het voelt dubbelop. Ook al weet ik dat het bij deze mannen om een kleine ingreep gaat, heb ik wel een  kleine flashback naar anderhalf jaar geleden.

Om 13.10 uur mag ik de mannen weer ophalen en ik zal blij zijn als ze weer onder mijn eigen dak zijn. Ook al zit er in de gang geen behang meer op de muren, zitten de krassen in de woonkamer op de muur, wordt ik elke ochtend door een miauwende wekker gewekt, ik zou ze niet meer willen missen.

Mag het klokje vandaag wat sneller tikken? 

En sinds de mannen hier zijn, zijn ze van één kilo naar vier kilo gegroeid. Inmiddels toe aan hun tweede halsbandjes (miskoop, dus waarschijnlijk ook snel toe aan bandje nummer 3), hun tweede tuigje en binnenkort waarschijnlijk ook aan krabpaal nummer… Nou ja, een maatje groter bedoel ik. De 'grote' krabpaal die ze nu hebben die wankelt behoorlijk als de mannen elkaar achterna zitten via het geval.

Morgen ook maar eens informeren of ik een afspraak kan maken voor de mannen bij de dierenarts…. De voor hun zo gevreesde afspraak…. snip-snip…

Ik had namelijk nog een verjaardagskaart van twee jaar geleden bewaard. Zo’n kaart met muziek… Klik op de afbeelding!

Update 18 maart:

Deze week heb ik behoorlijk ruzie gehad met WLW, want hij wil mijn nieuwe jas niet importeren. Nog steeds niet. Geen idee hoe ik dit op moet lossen. Herinstalleren misschien, maar dan zijn gelijk ook alle instellingen pleite.

Ben ik helemaal in lentestemming, moet ik nog in winterjas mijn berichten schrijven. Gelukkig hebben de voor en achterkant weinig met elkaar te maken!