Na een geweldig Lemele weekend met veel plezier en een voor mijn doen absoluut geweldige fysieke zondag (mijn lijf was even in de war en dacht dat er niets aan de hand was! 
) begon mijn dinsdag toch beduidend minder. In plaats van uitgerust wakker worden na zo’n heftig weekend, stapte ik vroeg en duf uit mijn bed om de vergeten kachel als nog een slinger richting koude te geven. Ik stond op…. en lag weer. Dit keer op de grond. Een iets minder strak plan om de dag mee te beginnen.
In de loop van de middag ging de telefoon. “Ik ben in Arnhem, vind je het leuk als ik een bakkie kom doen?” En niet veel later was mijn vriendinnetje daar. En nog tijdens het eerste bakkie kwam daar een brilliant idee: “Ga je mee naar Zwolle, kan je daar een paar dagen bijkomen én KATJES KIJKEN!”
Nog heel even getwijfeld vanwege het tafereel van die ochtend, maar die lekkere bekjes lonkte toch wel net iets harder. En voordat mijn dinnetje ‘boos’ wordt, ik kon dan ook haar huisje eindelijk zien en zoals altijd even gezellig bijbeppen zoals alleen beste vriendinnen dat kunnen.
Morgen moet ik nog 6 weken geduld hebben voordat mijn ukkepukken naar mij toe mogen, maar na ze gezien te hebben ben ik aan het twijfelen geslagen. Niet of ik ze wil hebben of niet, maar of het wachten nu moeilijker of makkelijker is geworden.
Een nieuw mandje voor de twee rakkers staat in ieder geval al klaar. Evenals een bijna nieuwe krabpaal. die heeft Quib nog heel even mogen gebruiken. Nog 6 weekjes dus om het huis terrorklaar te maken 
