Maandelijks archief: maart 2010

5 Jaar aan de blog

Geplaatst op door

5 jaar aan het bloggen! En dan ben ik het nog bijna vergeten te vieren ook… Dat krijg je als mamsjes hulp nodig hebben. Voor diegenen die het gemist hebben via de twitter, hyves of andere ‘social media’, ze heeft een longontsteking en ligt ‘as we speak’ uit te zieken in haar bedje. Natuurlijk onder het genot van een flinke dosis antibiotica.

Maar mijn 5 jarig blogjubileum is vandaag. Ik had voor die tijd al een website ergens op een moeilijk te onthouden URL op een kleine ruimte die ik van mijn provider kreeg. En toen kwam ik weblogs tegen en dat wilde ik ook. Ferry heeft me toen op weg geholpen, maar of jullie hem dat in dank afnemen ;)

Op 31 maart 2005 schreef ik mijn eerste log en ik begon met de woorden:

Mijn eerste post, er zullen er meer volgen, maar ik moet nu nog even testen of het wel allemaal lekker loopt.
Groetjes Janine

Briljante woorden van een nieuweling en het was dan ook gelijk mijn hele eerste blog. :oops: Dat was nog bij een blogdienst waar ik sindsdien niets meer van heb gehoord. Binnen een paar weken verhuisde ik naar web-log.nl. Daar een jaartje geschreven en toen werd het tijd voor mijn eigen webstek. En daar zit ik nog steeds! Wel alle postjes gelukkig mee kunnen nemen, dus er is weinig verloren gegaan in al die tijd.

Er zijn tijden geweest dat ik heftiger blogde dan dat ik nu doe, dat lukt me gewoon niet op dit moment. Maar ik ben er nog steeds! :D

Ik Ben Er Nog

Geplaatst op door

Eindelijk lente! Dat zegt het wel hè: “Ik ben er nog!” Na het verdrietige afscheid van mijn makker ben ik inmiddels al weer redelijk gewend aan het feit dat hij niet meer door mijn huisje waait. Alhoewel soms zou je er aan twijfelen ;)

In de laatste twee weken hebben we ons dus maar gestort op de aangiftes bij de belastingdienst, het opruimen van de administratie, soms ook op digitale wijze. Wat zouden we toch zonder de computer moeten doen?

De afgelopen week heerlijk genoten van het mooie weer. Lekker weer de tuin in, daar wat fröbelen. Niet teveel want mijn rug is nog steeds niet honderd procent hersteld. Al ben ik al lang blij dat niet elke beweging meer door merg en been gaat.

In ieder geval dus weer naar buiten. Foto’s gemaakt van vooral de natuur in de buurt. De vogels in de vijver, de meesjes in de bomen, de bomen zelf, de katten van de buuf… Wel lief hoor. Eén van die rakkers, Frutsel, komt telkens naar mij toe alsof ze zich ter knuffelvervanging aanbiedt. Zal ze het nog leuk vinden als hier twee jonge rakkers hun intrede gaan doen? Toen ze zelf een jonge huisgenoot kreeg heeft het echt even geduurd voor ze het leuk begon te vinden :D

Frutsel(innetje) Tarzan (al is het een Jane)

Eén van die zonnige middagen ben ik begonnen met een tandartsbezoek. Het ‘goede’ nieuws: mijn allernieuwste vulling moet vervangen worden. Zwaar afgekeurd. Kunnen we garantie claimen? :sarcasti: Daarnaast mogen nog twee kiezen t.z.t. worden vervangen door kronen. Ik zal alvast gaan sparen.

Het begin kan gemaakt worden, want gemeente Arnhem is zo brillant geweest om de regeling Chronisch Zieken en Gehandicapten (CZG) dit jaar automatisch toe te kennen. Dat scheelt weer het invullen van een formulier! Al plan ik het meestal wat later in het jaar!

Dag Quib

Geplaatst op door

De hemel is een rakker rijker (foto van 11-03-2010)

In februari 1997 ging ik voor het eerst echt op mezelf wonen. Mijn eerste echte eigen huis en daar hoorde een huisdier bij. In april maakte ik voor het eerst kennis met dit vrolijke wezentje. Van het hele nest kwam hij naar mij toe en stal mijn hart. Al snel kwam hij bij me wonen. Quibes moest zijn naam worden, want dat was hij: een kwibus.

Quib is op een flat geboren en heeft zijn eerste zeven jaar als binnenkat doorgebracht. Velen waren bang voor hem, want Quib was een blazer en als je niet deed wat hij wilde dan liet hij zijn nagels en tanden ook gelden. Ook het baasje heeft een eeuwig aandenken van hem gekregen. “Doe hem weg!” heb ik regelmatig moeten horen. Maar het was mijn kat, ik heb voor hem gekozen en dan moet je het ook waarmaken!

De omslag kwam toen wij hier kwamen wonen. De binnenkat werd eindelijk zichzelf: een buitenkat. Het blazen heeft ie nooit verleerd en de nagels bleven paraat, maar hij was veel rustiger. Zowaar kreeg hij fans.

Quib was mijn troostmaatje. Hij was daar toen mijn ouders gingen scheiden. Hij was er toen ik ziek werd. Hij was er….

Vorig jaar werd kanker bij hem geconstateerd. De operatie was deels succesvol. De eerste tumor was verwijderd, maar het zou snel terugkomen. De prognose was maximaal een jaar. Donderdag heb ik de beslissing genomen en gisteren moest ik hem laten gaan. Exact een jaar na de operatie is hij naar Bobby toegegaan, naar de eeuwige jachtvelden! Samen maken ze de boel onveilig.

Quibes, Quib, kriebeltje, het ga je goed….

Een Onverwacht Feestje

Geplaatst op door

04-03-2010 Lekker in het Zonnetje Vorig jaar op 24 februari ben ik met Quib voor de eerste keer naar de dierenarts (DA) geweest. Hij had toen een klein bobbeltje, waar ik me in eerste instantie niet al te druk om maakte. Toen leek het namelijk of hij de ene dag groter was dan de andere en dus meer op een ontsteking leek, dan wat anders. Toen meneer op die dag aan het kuchen was en zijn eten niet binnen kon houden, toch maar even naar de dokter. Hij had een keelontsteking. Voor de zekerheid toch maar even een biopsie van het bobbeltje genomen en het slechte nieuws volgde snel.

Kort daarna zou meneer onder het mes gaan en pas bij de patholoog zou blijken of het ‘goede’ of ‘slechte’ kanker was. Ook dat nieuws was een domper. Het was al te ver uitgewaaierd. De kanker groeit met octopus achtige uitschieters over zijn lijfje. De prognose: maximaal een jaar.

Maar maximaal is zo’n rot woord, want het kan dus ook twee of drie maanden zijn. Ik heb dus heel vaak in de zenuwen gezeten. Een off-day van het beessie werd al vaak aangezien voor het naderende einde. Tot de volgende dag, dan mocht ik weer ademhalen. Het was nog niet zover.

04-03-2010 Wat zien ik daar? 04-03-2010 Lekker in het Zonnetje

Ik had verwacht dat 5 maart 2009 het laatste dierenfeestje voor Quibes zou zijn, maar vriend en vijand hoor je nou eenmaal te verbazen. The Tough Guy is er nog steeds, een jaar later. Vandaag vier ik zijn verjaardag. Dertien hele mooie jaren met de kleine tiran die de afgelopen jaren gelukkig totaal mellow (nou ja, een stuk rustiger in ieder geval) geworden is.

Het einde nadert. En snel ook! Dat weet ik elke dag als ik zijn buik inspecteer. Maar vandaag is niet de dag. Vandaag is het onverwacht feest.