Trrrrrrring… Of Niet?

Mams was vrijdag tijdens ons wekelijkse boodschappenrondje al niet de lekkerste. Ze liep al wat te hoesten. En gisterenmiddag belde ze met de mededeling dat een klein plantje planten haar de kop heeft gekost. Nou ja, haar rug... Spit.

En om het helemaal 'leuk' te maken is er gisterenavond nog eens koorts bij gekomen. Moeders is om het kort te zeggen behoorlijk in de lappenmand.

Ik was vanochtend rond een uur of negen wakker. Ik wilde graag weten hoe het met haar ging. Toch besloten om nog even te wachten met bellen, want ik wilde haar niet wakker maken.

Rond kwart voor elf besloot ik dat het een mooie tijd was. Dus ik pakte de telefoon en belde. Geen gehoor.... Tenminste, ik kreeg het antwoordapparaat. Vreemd. Na ja, met spit ben je niet zo heel snel, dus ik heb het apparaat maar ingesproken met de vraag of ze mij dan even wilde bellen.

Maar na 10 minuten nog niets... Dus nog maar een keer bellen. Weer het apparaat, nog een keer gebrabbeld. Maar het zat me niet lekker. Haar telefoon staat naast haar bedje.

Dus de buren maar proberen te bellen.... Gatverdamme, in gesprek. En alleen verouderde nummers van mobieltjes. Broertje gebeld of hij toevallig zijn moeder al gesproken had, maar hij wist nog niet dat ze ziek was. Dus toen Broertje ook bezorgd. Hij had gelukkig het juiste mobiele nummer en de buuf gevraagd om een kijkje te nemen.

Een paar minuten later ging de telefoon. Alles is goed met mams. Ze zat beneden op de bank haar ontbijtje te eten. Op de één of andere manier heeft ze haar telefoon per ongeluk uitgeschakeld. En heeft ze niet eens gehoord dat ik haar probeerde te bellen. Inmiddels heb ik haar zelf ook al aan de lijn gehad. Nog steeds spit, nog steeds beroerd, maar niets drastisch.

Maar wat kan je je dan zorgen maken. En dat alles vanwege een telefoon die te veel opties heeft voor haar generatie (sorry mam)